Wel­kom

Wat we doen en voor wie

Wan­neer iemand die je heel dier­baar is komt te over­lij­den, voelt het alsof je leven plot­se­ling stil staat. Je weet niet meer hoe je ver­der moet en pra­ten over wat je bezig­houdt, lukt niet of nau­we­lijks, want dat is niet in woor­den te vat­ten. Onder­tus­sen gaat de wereld om je heen ver­der, maar jij zit daar met dat onuit­spre­ke­lij­ke ver­driet.

Alle vrij­wil­li­gers van Boek en Troost zijn op de een of ande­re manier zelf direct of indi­rect betrok­ken bij het ver­lies van een dier­ba­re. Zij zet­ten zich daar­om van­uit dat zelf gevoel­de gemis in om ver­lies, ver­driet en rouw bespreek­baar en moge­lijk beter han­teer­baar te maken.

Lot­ge­no­ten­con­tact

Door mid­del van diver­se acti­vi­tei­ten bie­den zij inwo­ners van Gouda en de regio de gele­gen­heid om in con­tact te komen met men­sen in een­zelf­de situ­a­tie. Het delen van erva­rin­gen, het luis­te­ren naar ander­mans ver­haal, maken de eigen reac­ties en gevoe­lens her­ken­baar.

Wij nodi­gen je van harte uit om een kijk­je bij onze acti­vi­tei­ten te komen nemen of bezoek eens onze filmoch­tend of het rouw­ca­fé.

Als je vra­gen hebt, mag je ons altijd bel­len op 06–17159295. Een van onze vrij­wil­li­gers kan ook een afspraak met je maken.

Drem­pels

Vind je het (te) moei­lijk om een eer­ste keer naar onze acti­vi­tei­ten te komen dan is het moge­lijk om met een van onze vrij­wil­li­gers een afspraak te maken voor een huis­be­zoek. We hopen dat je daar­na (samen) naar een van onze acti­vi­tei­ten kunt komen.

Is het las­tig om te komen omdat je bv niet mobiel bent dan kun­nen we geza­men­lijk onder­zoe­ken of een aan­tal bezoe­ken van een vrij­wil­li­ger je kun­nen onder­steu­nen in je rouw­pro­ces. Voor lang­du­ri­ge onder­steu­ning wer­ken we samen met Huma­ni­tas ‘Samen Optrek­ken’. Je kunt ons hier­over bel­len 06–17159295 of mai­len.

Ten­toon­stel­ling ‘Mis­sen als een ronde vorm’ — bezoek

Op 26 febru­a­ri bezoe­ken we de ten­toon­stel­ling Mis­sen als een ronde vorm in het Ste­de­lijk Muse­um Schie­dam. Let op — Door omstan­dig­he­den zal er geen rond­lei­ding gege­ven wor­den door een vrij­wil­li­ger. In het muse­um is wel een infor­ma­tie­fol­der ver­krijg­baar. Op de web­si­te…

Lees ver­der

Glu­ren bij de buren 2026 — ama­teur­kunst­fes­ti­val

Op 1 febru­a­ri ont­van­gen mede­wer­kers van Boek en Troost je tus­sen 12:00 en 17:00 uur graag in Buurt­punt Zout­man, samen met De Goud­se Dich­ters­school. Die mid­dag treedt Duo Cair­de op om 12:45 uur, 14:15 uur en 15:45 uur. Zij bren­gen Kel­ti­sche lie­de­ren en instru­men­ta­le…

Lees ver­der

Wij zoe­ken vrij­wil­li­gers!

Kun jij luis­te­ren – ook als er niets gezegd wordt of kan wor­den?

De vrij­wil­li­gers van Boek en Troost weten wat rouw bete­kent. Een dier­ba­re mis­sen is een groot ver­driet, ‘een ding met ste­kels’. Durf jij dicht­bij te komen? Boek en Troost orga­ni­seert acti­vi­tei­ten waar­bij lot­ge­no­ten elkaar ont­moe­ten en kun­nen onder­steu­nen. Als vrij­wil­li­ger ben je hier onder­deel van.

  • Er moe­ten men­sen zijn

    van Toon Her­mans

    Er moe­ten men­sen zijn
    die zon­nen aan­ste­ken,
    voor­dat de wereld ver­re­gent.

    Men­sen die zomer­vlie­gers opla­ten
    als het ijzig win­tert,
    en die con­fet­ti strooi­en
    tus­sen de sneeuw­vlok­ken.

    Die men­sen moe­ten er zijn.

    Er moe­ten men­sen zijn
    die aan de uit­gang van het kerk­hof
    ijs­jes ver­ko­pen,
    en op de puin­ho­pen
    mond­har­mo­ni­ca spe­len.

    Er moe­ten men­sen zijn,
    die op hun stoe­len gaan staan,
    om ster­ren op te han­gen
    in de mist.
    Die lente maken
    van geval­len bla­de­ren,
    en van geval­len scha­duw,
    licht.

    Er moe­ten men­sen zijn,
    die ons ver­war­men
    en die in een wol­ke­lo­ze hemel
    toch in de wol­ken zijn
    zo hoog
    ze sprin­gen touw­tje
    langs de regen­boog
    als iemand heeft gezegd:
    kom maar in mijn armen

    Bij dat soort men­sen wil ik horen
    Die op het tuin­feest in de regen BLIJVEN dan­sen
    ook als de muzi­kan­ten al naar huis zijn gegaan

    Er moe­ten men­sen zijn
    die op het grij­ze asfalt
    in grote witte let­ters
    LIEFDE ver­ven
    Men­sen die namen ker­ven
    in een boom
    vol rijpe vruch­ten
    omdat er zoveel ande­ren zijn
    die voor de vlin­ders vluch­ten
    en ste­nen gooi­en
    naar het eer­ste len­te­blauw
    omdat ze bang zijn
    voor de bloe­men
    en bang zijn voor:
    ik hou van jou

    Ja,
    er moe­ten men­sen zijn
    met tra­nen
    als zil­ve­ren kra­len
    die stra­len in het don­ker
    en de mor­gen groe­ten
    als het dag­licht bin­nen­komt
    op kou­sen­voe­ten

    Weet je,
    er moe­ten men­sen zijn,
    die bel­len bla­zen
    en weten van geen tijd
    die zich kin­der­lijk ver­ba­zen
    over iets wat barst
    van mooi­ig­heid
    Ze roe­pen van de daken
    dat er lief­de is
    en won­der
    als al die ande­ren schreeu­wen:
    alles heeft geen zin
    dan blij­ven zij roe­pen:
    neen, de wereld gaat niet onder
    en zij zien in ieder einde
    weer een nieuw begin
    Zij zijn een beet­je clown,
    eerst het hart
    en dan het ver­stand
    en ze schrij­ven met hun para­plu
    i love you in het zand
    omdat ze zo gigan­tisch
    in het leven opgaan
    en val­len
    en val­len
    en val­len
    en OPSTAAN

    Bij dát soort men­sen wil ik horen
    die op het tuin­feest in de regen BLIJVEN dan­sen
    ook als de muzi­kan­ten al naar huis zijn gegaan
    de muziek gaat DOOR
    de muziek gaat DOOR
    en DOOR

De dood

‘k Heb voor de dood al meer dan eens
een lief gedicht geschre­ven
ik neem hem wel eens op m’n schoot
hij hoort zo bij het leven

ik weet hoe bang ik was als kind
wat heb ik ‘m gekne­pen
hij was m’n vij­and, nu mijn vrind
nu heb ik hem begre­pen

hij heeft mij zijn geheim ver­teld
en zo ben ik m’n angst ont­groeid
voor mij is hij een open veld
waar hemel­hoog het voor­jaar bloeit

Toon Her­mans