Rouw­ca­fé: Boos­heid, is dat nor­maal?

Rouwcafé: Boosheid, is dat normaal?

Wan­neer

19 okt 2025    
15:00 — 17:00

Waar

Ont­moe­tings­cen­trum Van Noord
Lek­ken­burg 1, Gouda, 2804 XJ

Eve­ne­ment type

Prijs: € 5,00 incl. kof­fie en thee

Als je in rouw bent, die­nen zich aller­lei emo­ties aan. Ver­driet is voor ons alle­maal goed te begrij­pen, maar het kan bij­voor­beeld ook boos­heid zijn. Mis­schien ben je boos op dege­ne die is over­le­den of op men­sen in je omge­ving, die bepaal­de din­gen wel of juist niet heb­ben gedaan. Je kunt daar­door over­val­len wor­den, maar weet dat elke emo­tie men­se­lijk is en je moge­lijk iets te ver­tel­len heeft. Met elkaar kun­nen we daar­over van gedach­ten wis­se­len of stil zijn als dat is wat je het beste past.

Elke 3e zon­dag van de maand orga­ni­seert Boek en Troost het Rouw­ca­fé

Dit is een plek voor ieder­een die door de dood een dier­ba­re moet mis­sen. Of dat nu je part­ner, ouder, kind, vriend of vrien­din is – het rouw­ca­fé biedt gele­gen­heid om in een onge­dwon­gen sfeer lot­ge­no­ten te ont­moe­ten. Je mag er zijn met je ver­driet.

Ieder rouw­ca­fé heeft een thema als lei­draad voor de mid­dag. Aan de hand daar­van deel je erva­rin­gen met elkaar over ver­driet, pijn, boos­heid en veel meer wat je raakt als je in rouw bent. Het kan je troost bie­den.

Ver­schil­len­de bezoe­kers heb­ben hun erva­rin­gen met het rouw­ca­fé gedeeld. Neem een kijk­je bij hun ver­ha­len, wel­licht hel­pen ze je.

Deelnemen aan deze activiteit?

Je kunt jezelf opgeven door ons aanmeldformulier in te vullen.

  • De laat­ste dagen van mijn broer­tje

    van Ted van Lieshout

    Aan de randjes ging hij langzaam dood

    Ik zag het door de lakens heen en wilde vragen

    of hij pijn had, maar ik durfde niet.

    Wat moest ik doen? Een leuk verhaal vertellen

    om hem op te beuren en zo verklappen

    wat hij had gemist? Hem troosten met het wereldleed?

    Ik streelde zijn wang en zweeg en wij keken

    een beetje langs elkaar heen, bang

    voor onze ogen die we niet begrijpen wilden.

    Hij kreeg haartjes op zijn kin. Zonder na te denken

    liet ik ze hem in een spiegel zien.

    Hij zocht zichzelf. Ik beefde haast van spijt.

    Hij wilde geen bezoek meer. Wij waren gekwetst.

    Hij hield alvast maar wat minder van ons.

    Dan viel het afscheid niet zo zwaar. Dat weet ik nu.

    De baard kwam niet meer af. Ik herken zijn stem nog

    soms, als ik lach. Dan luister ik geschrokken,

    maar alleen in de stilte is er iets voorgoed voorbij.