Lezing: Van mis­sen krijg je het koud

Lezing: Van missen krijg je het koud

Wan­neer

09 okt 2025    
19:30 — 21:00

Waar

De Veste
Rid­der van Cats­weg 300 , Gouda , 2804 RS

Eve­ne­ment type

Prijs € 10,- incl. con­sump­tie

Een lezing over zelf­zorg­zaam­heid bij rouw door San­dra Jon­ge­nee­len en Wou­ter van der Toorn, schrij­vers van het boek ‘Van mis­sen krijg je het koud’. Rou­wen is een ingrij­pen­de erva­ring die niet alleen ons emo­ti­o­ne­le wel­zijn raakt, maar ook diepe spo­ren nalaat in ons lichaam. Aan de orde komen bij­voor­beeld welke manie­ren van zelf­zorg kun­nen hel­pen om deze moei­lij­ke peri­o­de beter te kun­nen door­staan.

Inloop vanaf 19:00 uur
Start om 19:30 uur

Van missen krijg je het koud | Boek & Troost
Over het boek

Van mis­sen krijg je het koud. Rouw doet wat met je lijf. Rouw, hoe ga je daar eigen­lijk goed mee om? Het ant­woord op die vraag is het­zelf­de als voor over­ver­moeid­heidonge­con­cen­treerd zijn of je depres­sief voe­len: er is geen goede manier om het te zijn of te doen. Met rouw kun je wel aan de slag gaan, en dat is ook belang­rijk om te doen.

Steeds meer men­sen pra­ten over de dood, over rouw en de effec­ten van rouw op het leven en op het lijf en dat is goed. We weten steeds beter dat rouw hard wer­ken is. Maar dat het ook veel fysie­ke gevol­gen kan heb­ben, daar staan we wei­nig bij stil. Met dit boek wil­len wij de aan­dacht ves­ti­gen op de fysie­ke gevol­gen van rouw.

Deelnemen aan deze activiteit?

Je kunt jezelf opgeven door ons aanmeldformulier in te vullen.

  • De laat­ste dagen van mijn broer­tje

    van Ted van Lieshout

    Aan de randjes ging hij langzaam dood

    Ik zag het door de lakens heen en wilde vragen

    of hij pijn had, maar ik durfde niet.

    Wat moest ik doen? Een leuk verhaal vertellen

    om hem op te beuren en zo verklappen

    wat hij had gemist? Hem troosten met het wereldleed?

    Ik streelde zijn wang en zweeg en wij keken

    een beetje langs elkaar heen, bang

    voor onze ogen die we niet begrijpen wilden.

    Hij kreeg haartjes op zijn kin. Zonder na te denken

    liet ik ze hem in een spiegel zien.

    Hij zocht zichzelf. Ik beefde haast van spijt.

    Hij wilde geen bezoek meer. Wij waren gekwetst.

    Hij hield alvast maar wat minder van ons.

    Dan viel het afscheid niet zo zwaar. Dat weet ik nu.

    De baard kwam niet meer af. Ik herken zijn stem nog

    soms, als ik lach. Dan luister ik geschrokken,

    maar alleen in de stilte is er iets voorgoed voorbij.