Film­huis: Ver­mi­glio

Filmhuis: Vermiglio

Wan­neer

27 mei 2025    
10:00 — 12:00

Waar

Film­huis
Leth­maet­straat 45, Gouda, 2802 KB

Eve­ne­ment type

Prijs: € 9,-

Prach­ti­ge Ita­li­aan­se fami­lie­kro­niek rond het grote gezin van onder­wij­zer Cesa­re in het afge­le­gen berg­dorp­je Ver­mi­glio in het laat­ste jaar van de Twee­de Wereld­oor­log. Hoog in de Ita­li­aan­se Alpen, omge­ven door mach­ti­ge besneeuw­de top­pen, werpt de oor­log wel zijn scha­duw over het leven, maar blijft toch ver weg. Wan­neer de gede­ser­teer­de boe­ren­zoon Atti­lio met zijn Sicili­aan­se vriend Pie­tro in een stal onder­duikt, ver­stoort dat de dyna­miek van het anders zo rus­ti­ge dorp. Dat is voor­al zo bin­nen het gezin van de onder­wij­zer. We zien hoe hij als pater fami­li­as de gang van zaken bepaalt, maar ook hoe mild hij kan zijn. Meer en meer ver­schuift de focus naar de doch­ters, met name naar Lucia, de oud­ste doch­ter, die zich zeer tot vreem­de­ling Pie­tro voelt aan­ge­trok­ken. In vier sei­zoe­nen zien we hoe de dikke laag sneeuw smelt, de lief­de opbloeit en de vrede zich over Ita­lië ver­spreidt. Maar ter­wijl de rest van de wereld lang­zaam los­komt uit de tra­ge­die, krijgt het gezin haar eigen tra­ge­die te ver­du­ren.

Regis­seur Maura Del­pe­ro putte uit haar eigen fami­lie­ge­schie­de­nis, en model­leer­de de dorps­on­der­wij­zer los­jes naar haar groot­va­der en het dorp­je van haar groot­ou­ders. Ver­mi­glio is, in haar woor­den “een ver­haal over ouders en kin­de­ren, leven en dood, grote hoog­ten, muren van sneeuw en de geur van warme melk op een ijs­kou­de och­tend.” En altijd die ber­gen die de bewo­ners elke dag her­in­nert aan hoe nie­tig ze zijn. Ver­mi­glio werd op het Film­fes­ti­val van Vene­tië bekroond met de Zil­ve­ren Leeuw, de grote jury­prijs.

Filmhuis: Vermiglio | Boek & Troost

Deelnemen aan deze activiteit?

Je kunt jezelf opgeven door ons aanmeldformulier in te vullen.

  • Afscheid nemen

    Is met zachte vingers

    wat voorbij is dichtdoen

    en verpakken

    in goede gedachten der herinnering.

    Is verwijlen

    bij een brok leven

    en stilstaan op de pieken

    van pijn en vreugde.

    Afscheid nemen

    is met dankbare handen

    weemoedig meedragen

    al wat waard is

    niet te vergeten …

    Is moeizaam

    de draden losmaken

    en uit het spinrag

    der belevenissen loskomen

    en achterlaten

    en niet kunnen vergeten …

    Dietrich Bonhoeffer