Rouw­ca­fé ver­slag — Licht­punt­jes in deze don­ke­re tijd

Het thema voor deze mid­dag is “Kun je licht­pun­ten vin­den in deze don­ke­re dagen?” Er zijn elf bezoe­kers, van wie drie men­sen voor de eer­ste keer, en vier bege­lei­ders.

In één groep ver­wel­ko­men we de nieu­we bezoe­kers, ste­ken we de kaar­sen aan en horen we de inlei­ding. De tekst gaat over ‘de zee van rouw’ – vol gol­ven en met eb en vloed.

Dan split­sen we de groep om in twee klei­ne­re, met zowel nieu­we als beken­de bezoe­kers, ver­der te pra­ten. Een bezoe­ker wil graag ver­tel­len over een droom, een droom die geduid wordt als angst — angst niet gezien te wor­den, angst voor de tijd van nu, angst voor de toe­komst. Dat is voor ande­ren zeer her­ken­baar.

Het gesprek gaat ver­der over de komen­de kerst­tijd en wat die gewoon­lijk met zich mee­brengt aan erva­rin­gen — je afslui­ten voor het feest­ge­druis en daar blij mee zijn, eigen beslui­ten nemen of gewoon doen zoals je altijd samen deed omdat dat fijn ver­trouwd voelt,  maar ook ver­drie­tig.

Er komen ook licht­punt­jes aan bod, zoals bij­voor­beeld tóch din­gen onder­ne­men. Over­al door­heen is voor ieder­een altijd het alleen-zijn voel­baar, de leeg­te van­bin­nen.

Daar­na drin­ken we wat met elkaar en pra­ten gezel­lig in klei­ne groe­pen of twee­tal­len.

Bij het afscheid is dui­de­lijk, dat ieder­een een pret­ti­ge mid­dag heeft gehad.

  • JO

    Hij is al jaren dood,

    maar altijd nog nabij,

    zo echt en levensgroot,

    hij praat gewoon met mij.

    Hij is geen haar veranderd,

    ik spreek hem elke dag,

    zijn mond, zijn rare tanden,

    dezelfde oogopslag.

    Met op zijn neus dat beetje blauw

    ten voeten uit nog: Jo.

    Nee, mensen gaan niet dood, mevrouw.

    Het lijkt alleen maar zo.

    Auteur: Toon Hermans