Auteur: Chris­tien Brink­g­re­ve

Een boek waar momen­teel veel aan­dacht voor is in de media. Dus er is al veel over geschre­ven, gezegd en over terug te vin­den. Hier­on­der geef ik een korte impres­sie over wat het lezen van het boek mij bracht.

Door dit boek te schrij­ven hielp het de schrijf­ster om afscheid te nemen van haar man en van hun geza­men­lij­ke leven. Omdat ze in chaos, let­ter­lijk en figuur­lijk, ach­ter bleef met meer vra­gen dan ant­woor­den.

• Wie was deze man met wie ze 40 jaar van haar leven gedeeld had.
• Wie was ze zelf gewor­den in deze lange peri­o­de van samen­zijn – wonen, wer­ken en leven.

Het zijn beken­de gege­vens na een over­lij­den van een zo dier­ba­re per­soon; chaos en wie ben ik zon­der deze naas­te.

Dit ver­haal neemt je ech­ter mee in wat het voor haar alle­maal bete­ken­de om dit te onder­zoe­ken, bloot te leg­gen en te delen. Wat Chris­tien in dit boek met ons deelt, is een tijd­geest en een ver­lies, al lang voor het over­lij­den. Dat ze laag voor laag voor­zich­tig en met de nodi­ge schroom opent. Over wie ze zelf was, in rela­tie met haar man, haar gezin en haar werk.

Ik heb het met her­ken­ning op diver­se aspec­ten en met bewon­de­ring gele­zen. Wat moe­dig en boei­end om ons, de lezer, hier deel­ge­noot van te kun­nen maken.