Is een ontroerend en aangrijpend boek over haar overleden zoon. Door een noodlottig ongeval komt Carl in het ziekenhuis terecht en zal daar overlijden. In het boek wordt voortdurend gewisseld tussen de beschrijving van de avond dat het telefoontje binnenkomt en scenes over de eerste 1,5 jaar na zijn overlijden. Aan de hand van dagboekfragmenten, gedichten, citaten van kunstenaars die een kind hebben verloren, wordt de lezer in de wereld van de rouwende moeder getrokken. Meegenomen in de angst, de spanning, het ongelooflijke. De chaos in emoties die nog eens versterkt wordt door de verschillen in typografie.
Veel ouders die een kind hebben verloren zullen zich herkennen in dit hartverscheurende boek. Een monument voor haar zoon én een boek over hoe een moeder door alle pijn, verdriet en gemis heen ook het leven weer wordt ingetrokken. Geraakt word ik door de manier waarop ze beschrijft hoe de tijd wegvalt, geen perspectieven gezien kunnen worden. Er is doodstilte. De tijd die ze deelt met de dode.
Dankbaar ben ik voor de tijd die ze heeft genomen om dit met ons als lezer én lotgenoot te delen.
