Auteur: Karin Kui­per

Karin Kui­per is begin veer­tig als bij haar man, de schrij­ver Karel Glastra van Loon, een her­sen­tu­mor wordt ont­dekt. Na ander­half jaar over­lijdt hij en ze blijft ach­ter met drie jonge kin­de­ren (2, 4 en 6 jaar).

Karin beschrijft in het boek haar rouw­pro­ces. De weg die ze aflegt zit vol hob­bels en kui­len en wordt extra bemoei­lijkt door wat de dood van hun vader bij de kin­de­ren teweeg­brengt. Na 1000 dagen kijkt ze terug op een peri­o­de van actie­ve rouw, hoe ze moest leren omgaan met ver­driet en moest leren aan­vaar­den dat ze ver­der moest zon­der haar gelief­de.

Qua opzet lijkt het boek een beet­je op een soort dag­boek, maar het leest als een door­lo­pend ver­haal. Karin beschrijft in klei­ne stuk­jes van twee à drie blad­zij­den de hob­bels en kui­len, die ze in haar rouw­pro­ces tegen­komt. Met val­len en opstaan pro­beert ze haar leven weer op de rails te krij­gen. De titel van het boek is ont­leend aan de num­mer één uit de lijst van erger­nis­sen aan goed­be­doel­de opmer­kin­gen en advie­zen van­uit de omge­ving. Zo’n opmer­king laat je met lege han­den ach­ter.

Door de vlot­te manier van schrij­ven laat het boek zich gemak­ke­lijk lezen. Het biedt een boei­end over­zicht van wat iemand, die rouwt om het ver­lies van een gelief­de, zoal kan tegen­ko­men in het rouw­pro­ces. Het is daar­mee een soort reis­gids voor onder­weg gewor­den, een boek voor lot­ge­no­ten, maar ook voor omstan­ders.

Ach­ter­in het boek staan tips voor men­sen die een gelief­de zijn kwijt­ge­raakt en tips voor de omge­ving. Karin geeft ook aan­ra­ders voor web­si­tes, voor kin­der­boe­ken en voor boe­ken voor vol­was­se­nen.