Auteur: Jan Sie­be­link

Jan Sie­be­link, leraar Frans en schrij­ver. Schreef 40, meest­al psy­cho­lo­gi­sche romans. De belang­rijk­ste was de eer­ste, ook ver­film­de, roman “Knie­len op een bed vio­len”. Daar komen zijn thema’s, het zware geloof, angst, ver­val en de dood veel­vul­dig voor.

Wan­neer Gerda zijn vrouw en grote lief­de gaat ster­ven, na een ont­luis­te­rend ziek­bed van een paar maan­den, komen al deze thema’s ook zijn per­soon­lij­ke leven bin­nen geslo­pen. Na haar dood en alle zorg die hij heeft gehad als man­tel­zor­ger, blijft hij ont­red­derd ach­ter. Het huis voelt dood en ziel­loos. Gerda ont­breekt en de wereld is leeg.

Dit red ik niet — Ik ben 86, schrijft hij. Hoe­lang heb ik nog – 3 jaar – 1000 dagen zon­der haar. Onmo­ge­lijk. Een bevriend schrij­ver spoort hem aan om te gaan schrij­ven. Waar­om zou je niet pro­be­ren vorm te geven aan je ver­driet? Als je lan­ger wacht tot de tijd voor­bij gaat, is die wond een lit­te­ken gewor­den. Nu sij­pelt er nog bloed uit en dat mag de lezer weten en voe­len.

Hij schreef niet in zijn stu­deer­ka­mer, maar in de voor­ka­mer van zijn huis tegen­over Gerda’s piano. Hier begon zijn schrijf­pro­ces. Een jour­naal over zijn leven met Gerda. Geen afge­rond ver­haal, maar tui­me­len­de gedach­ten, asso­ci­a­ties note­rend. Wie zij was, en dat zij voort kan blij­ven leven.  Als eer­be­toon aan zijn bij­zon­de­re vrouw. Zij, die veel rea­lis­ti­scher in het leven stond.

“Je moet het leven tot het eind toe goed vol­bren­gen”, dat droeg ze uit. En dat is en wordt voor hem nog een hele opdracht, want oude ang­sten kwa­men terug en het ver­le­den liet zich gel­den.

Het boek ein­digt ook met lief­de­vol­le her­in­ne­rin­gen aan zijn ouders. De kwe­ke­rij en de begraaf­plaats. Schuld­ge­voe­lens en de angst voor Gods oor­deel spe­len weer op. “Ik heb de vei­lig­heid en gebor­gen­heid van het ouder­lijk huis gemist” zijn de laat­ste zin­nen van het jour­naal. Niet alleen verse won­den doen pijn, schrijft hij, ook diepe lit­te­kens blij­ven pijn­lijk.

Alles in zijn leven was haar toe­ge­wijd, beseft hij pas als zij er niet meer is. Er ont­breekt er een- en de wereld is leeg.

Per­soon­lij­ke toe­lich­ting

Het boek raak­te mij omdat er pas diepe wan­hoop en een­zaam­heid was toen zijn vrouw was over­le­den. Dat was eer­lijk en oprecht beschre­ven waar­bij ieder die zo’n pro­ces mee­maakt veel zal her­ken­nen. Voor­al ook man­nen.

Zolang de ver­bin­ding met haar niet was ver­bro­ken en hij er voor haar kon zijn en zij haar pro­ces kon dra­gen waren ze nog een een­heid. Door het op te schrij­ven kon hij haar nog dicht bij zich hou­den tot het onver­bid­de­lijk niet meer te ont­ken­nen was.