Auteur: Jan Siebelink
Jan Siebelink, leraar Frans en schrijver. Schreef 40, meestal psychologische romans. De belangrijkste was de eerste, ook verfilmde, roman “Knielen op een bed violen”. Daar komen zijn thema’s, het zware geloof, angst, verval en de dood veelvuldig voor.
Wanneer Gerda zijn vrouw en grote liefde gaat sterven, na een ontluisterend ziekbed van een paar maanden, komen al deze thema’s ook zijn persoonlijke leven binnen geslopen. Na haar dood en alle zorg die hij heeft gehad als mantelzorger, blijft hij ontredderd achter. Het huis voelt dood en zielloos. Gerda ontbreekt en de wereld is leeg.
Dit red ik niet — Ik ben 86, schrijft hij. Hoelang heb ik nog – 3 jaar – 1000 dagen zonder haar. Onmogelijk. Een bevriend schrijver spoort hem aan om te gaan schrijven. Waarom zou je niet proberen vorm te geven aan je verdriet? Als je langer wacht tot de tijd voorbij gaat, is die wond een litteken geworden. Nu sijpelt er nog bloed uit en dat mag de lezer weten en voelen.
Hij schreef niet in zijn studeerkamer, maar in de voorkamer van zijn huis tegenover Gerda’s piano. Hier begon zijn schrijfproces. Een journaal over zijn leven met Gerda. Geen afgerond verhaal, maar tuimelende gedachten, associaties noterend. Wie zij was, en dat zij voort kan blijven leven. Als eerbetoon aan zijn bijzondere vrouw. Zij, die veel realistischer in het leven stond.
“Je moet het leven tot het eind toe goed volbrengen”, dat droeg ze uit. En dat is en wordt voor hem nog een hele opdracht, want oude angsten kwamen terug en het verleden liet zich gelden.
Het boek eindigt ook met liefdevolle herinneringen aan zijn ouders. De kwekerij en de begraafplaats. Schuldgevoelens en de angst voor Gods oordeel spelen weer op. “Ik heb de veiligheid en geborgenheid van het ouderlijk huis gemist” zijn de laatste zinnen van het journaal. Niet alleen verse wonden doen pijn, schrijft hij, ook diepe littekens blijven pijnlijk.
Alles in zijn leven was haar toegewijd, beseft hij pas als zij er niet meer is. Er ontbreekt er een- en de wereld is leeg.
Persoonlijke toelichting
Het boek raakte mij omdat er pas diepe wanhoop en eenzaamheid was toen zijn vrouw was overleden. Dat was eerlijk en oprecht beschreven waarbij ieder die zo’n proces meemaakt veel zal herkennen. Vooral ook mannen.Zolang de verbinding met haar niet was verbroken en hij er voor haar kon zijn en zij haar proces kon dragen waren ze nog een eenheid. Door het op te schrijven kon hij haar nog dicht bij zich houden tot het onverbiddelijk niet meer te ontkennen was.
