Wolf

Auteur: Lara Taveir­ne

Wolf is het waar­ge­beur­de ver­haal waar­in Lara beschrijft wat zij en haar fami­lie mee­ma­ken, wan­neer hun broer en zoon op een dag ver­dwijnt.

Als hij 18 is, ver­trekt hij op een dag en laat niets meer van zich horen. De fami­lie blijft hopen omdat er geen enke­le aan­wij­zing is, dat hij niet meer wilde leven. Zes maan­den later wordt zijn lichaam toe­val­lig gevon­den in een bos in Lap­land. Op zijn lichaam wordt een dag­boek gevon­den, waar­over Lara dit boek schrijft. Ze volgt hem aan de hand van de dag­boek­frag­men­ten op zijn reis naar het noor­den en haalt her­in­ne­rin­gen uit hun jeugd en het gezin op. “Ik hoop dat jij het niet erg vindt dat ik jou her­te­kend heb, her­schre­ven. Dat ik je lichaam in een ver­haal heb gewik­keld. Een ver­haal in een ver­haal in een ver­haal in een ver­haal. Alles om je te bescher­men tegen de kou. Alles om je te bescher­men tegen het echte ver­dwij­nen.”

Een terug­blik op haar jeugd, een ver­wer­king van rouw.

  • De laat­ste dagen van mijn broer­tje

    van Ted van Lieshout

    Aan de randjes ging hij langzaam dood

    Ik zag het door de lakens heen en wilde vragen

    of hij pijn had, maar ik durfde niet.

    Wat moest ik doen? Een leuk verhaal vertellen

    om hem op te beuren en zo verklappen

    wat hij had gemist? Hem troosten met het wereldleed?

    Ik streelde zijn wang en zweeg en wij keken

    een beetje langs elkaar heen, bang

    voor onze ogen die we niet begrijpen wilden.

    Hij kreeg haartjes op zijn kin. Zonder na te denken

    liet ik ze hem in een spiegel zien.

    Hij zocht zichzelf. Ik beefde haast van spijt.

    Hij wilde geen bezoek meer. Wij waren gekwetst.

    Hij hield alvast maar wat minder van ons.

    Dan viel het afscheid niet zo zwaar. Dat weet ik nu.

    De baard kwam niet meer af. Ik herken zijn stem nog

    soms, als ik lach. Dan luister ik geschrokken,

    maar alleen in de stilte is er iets voorgoed voorbij.