Beschrijft de peri­o­de na het ver­lies van haar vader door ver­drin­king

Samen­vat­ting

Steef van Gor­kum blog­de twee jaar bij abcy­ourself, de kweek­vij­ver van jong schrijf­ta­lent. Het resul­taat is een indruk­wek­kend ver­slag, dat uniek is in zijn vol­strek­te eer­lijk­heid maar tege­lij­ker­tijd her­ken­baar voor iede­re jon­ge­re. Hij wor­stelt met vraag­stuk­ken die ieder­een vroeg of laat in zijn leven tegen­komt, over leven en dood, vriend­schap en ver­trou­wen. Mijn beste vrien­den ken ik al sinds de basis­school. Jona­than begrijpt mijn humor: als ik twee woor­den zeg kan hij de grap afma­ken. En Michal kent mijn twij­fels, mis­schien wel beter dan ikzelf. Ik woon sinds een tijd­je op kamers en mijn tof­ste huis­ge­noot is Gerard. Gerard is fan van Oost-Europa, net als ik. We gaan uit, we kij­ken sport­wed­strij­den, we ver­tel­len foute ver­ha­len over vroe­ge­re vrien­din­nen. Hoe het ook loopt, ik ver­maak me wel. Ik hou van ten­nis, muziek luis­te­ren en uit­gaan. Ik ben Thijs van Acker, acht­tien jaar, eer­ste­jaars stu­dent com­mu­ni­ca­tie­we­ten­schap­pen. Met mij gaat alles goed. En dan ver­drinkt mijn vader. Gewoon, tij­dens het zwem­men. In een meer­tje in Zuid-Frankrijk, waar hij met mijn moe­der op vakan­tie was. Plot­se­ling. Michal vraagt: ‘Zomaar? Weg…?’ En ik ant­woord: ‘Zwem­men. Paniek. Dreg­gen. Dood.’ Er komt een begra­fe­nis, een kerk­dienst, een aan­tal weken waar­in men­sen lieve kaart­jes stu­ren. Maar wat dan? Het leven zon­der vader houdt niet op na die eer­ste weken. Voor ik het weet zijn er twee jaar voor­bij. Dit zijn die twee jaar.