Het bege­lei­den van kin­de­ren op bezoek bij een ster­ven­de

Flap­tekst

Als hulp­ver­le­ner wor­den we in de thuis­zorg, in de oude­ren­zorg, in het zie­ken­huis,… gecon­fron­teerd met lij­den en ster­ven. Wan­neer iemand ster­ven­de is, wor­den kin­de­ren dik­wijls weg­ge­hou­den, ver­ge­ten. De fami­lie ‘wil ze dit ver­driet bespa­ren’, ‘vindt het niet ver­ant­woord de kin­de­ren mee op bezoek te bren­gen bij een ster­ven­de’, ‘wil dat ze zich oma/opa/papa/mama/broer/zus/… her­in­ne­ren zoals hij/zij vroe­ger was’, ‘wil hen geen trau­ma bezor­gen’,…

Is deze intu­ï­tie­ve reac­tie van de fami­lie en omge­ving wel de juis­te? Helaas niet. De erva­ring leert dat kin­de­ren veel inten­ser bezig zijn met deze situ­a­tie dan alge­meen aan­ge­no­men wordt. Kin­de­ren moe­ten de kans krij­gen om afscheid te nemen van iemand van wie ze hou­den. Wel is nood­za­ke­lijk dat ze — en hun fami­lie — daar­bij des­kun­dig bege­leid wor­den.

DIT DOE JE KINDEREN NIET AAN is voor pro­fes­si­o­ne­len in de gezond­heids­zorg een prak­ti­sche hand­lei­ding die het nodi­ge inzicht in de pro­ble­man­tiek en een uit­ge­werkt stap­pen­plan aan­biedt om kin­de­ren en hun omge­ving in die moei­lij­ke omstan­dig­he­den bij te staan.