Op weg met rou­wen­de ouders.

Op weg met rou­wen­de ouders heeft het over troost en helen van won­den, over uit­spre­ken van ver­driet in plaats van het te ont­lo­pen, over ant­woor­den op fun­da­men­te­le vra­gen als: waar­om moe­ten men­sen lij­den? en hoe zit het met Gods ogen­schijn­lij­ke onver­schil­lig­heid? Een bij­zon­der boek voor rou­wen­de ouders en hun naas­ten. Om orde te schep­pen in ver­war­de en onher­ken­ba­re gevoe­lens, om rich­ting­aan­wij­zers te vin­den ook voor momen­ten waar oever­loos ver­driet dreigt te ont­spo­ren.

Flap­tekst

Een kind sterft… Jong of oud plots of lang voor­zien. Elke dag erna is nooit meer als ervoor.

Guido de Pauw ont­ra­felt behoed­zaam en vol schroom de opeens vol­gen­de lagen van ver­driet en rouw: eerst is er de schok, dan het onge­loof – het kan niet waar zijn! – waar­op vaak woede volgt… En na de lange don­ke­re tun­nel daagt mis­schien dan toch het licht: een nieuw her­von­den even­wicht, de grauw­heid van de rouw maakt plaats voor een leven met per­spec­tief.

Een kind sterft. Op weg met rou­wen­de ouders heeft het over troost en helen van won­den, over uit­spre­ken van ver­driet in plaats van het te ont­lo­pen, over ant­woor­den op fun­da­men­te­le vra­gen als: waar­om moe­ten men­sen lij­den? En hoe zit het met Gods ogen­schijn­lij­ke onver­schil­lig­heid?

Een bij­zon­der boek voor rou­wen­de ouders en hun naas­ten. Om orde te schep­pen in ver­war­de en onher­ken­ba­re gevoe­lens, om rich­ting­aan­wij­zers te vin­den ook voor momen­ten waar oever­loos ver­driet dreigt te ont­spo­ren.