Wor­ste­len met de taal van rouw

Hij schrijft in een direc­te, op eigen en ander­mans erva­rin­gen geba­seer­de ver­ha­len

Flap­tekst

Jean­net­te en ik kre­gen vier kin­de­ren. Wou­ter, de jong­ste, stierf op 30 janu­a­ri 1994, ruim een maand voor zijn tien­de ver­jaar­dag.’ Ide Wol­zak beschrijft in dit boek hoe hij met zijn gezin na het plot­se­lin­ge over­lij­den van hun zoon Wou­ter ver­der moest gaan. Lang­zaam wis­ten ze uit het diepe dal de weg omhaag te vin­den. ‘Rou­wen is rond­do­len in een wereld waar­in alle ori­ën­ta­tie­pun­ten zijn weg­ge­vaagd. Het hele gebied moet opnieuw ver­kend wor­den en tel­kens ver­dwaal je weer. Het opbou­wen en in kaart bren­gen van die ver­ga­ne wereld vor­dert wel­is­waar gestaag, maar het is met val­len en opstaan. Ik zie het als iets waar Jean­net­te en ik de rest van ons leven mee bezig zul­len zijn