Geha­vend

Noti­ties voor eigen-wijs rou­wen

Dit boek­je geeft in woord en beeld ruim­te aan kwets­baar­heid en kracht. Het oor­deelt niet maar laat zien hoe we mild en vol mede­do­gen een helen­de rouw­dia­loog kun­nen aan­gaan. Uit ver­lies kan immers ook winst wor­den

Samen­vat­ting

Dit boek­je is een kost­baar geschenk, dat met lief­de gege­ven kan wor­den aan iemand die rouwt. Een erva­ring van ern­stig ver­lies kan van ons geha­ven­de men­sen maken. We zoe­ken een haven, om even in aan te leg­gen, en daar­na weer uit te varen in de wereld. Dit boek­je geeft in woord en beeld ruim­te aan kwets­baar­heid en kracht. Het oor­deelt niet maar laat zien hoe we mild en vol mede­do­gen een helen­de rouw­dia­loog kun­nen aan­gaan. Uit ver­lies kan immers ook winst wor­den gebo­ren.

Auteur
Johan Maes
Publicatiedatum
21-10-2015
Uitgever
Witsand Uitgevers Bvba
ISBN
9789492011213
Aantal exemplaren
1
Thema
Rouw
Boek lenen?

Voorafgaand aan het Rouwcafé kun je boeken halen of terugbrengen. Ook kun je in overleg een afspraak maken om de boeken in te zien. Ben je niet in de gelegenheid om onze activiteiten te bezoeken, maar wil je wel een boek lenen? Bel ons op tel: 06-17159295 om een afspraak te maken om het boek op te halen.

  • De laat­ste dagen van mijn broer­tje

    van Ted van Lieshout

    Aan de randjes ging hij langzaam dood

    Ik zag het door de lakens heen en wilde vragen

    of hij pijn had, maar ik durfde niet.

    Wat moest ik doen? Een leuk verhaal vertellen

    om hem op te beuren en zo verklappen

    wat hij had gemist? Hem troosten met het wereldleed?

    Ik streelde zijn wang en zweeg en wij keken

    een beetje langs elkaar heen, bang

    voor onze ogen die we niet begrijpen wilden.

    Hij kreeg haartjes op zijn kin. Zonder na te denken

    liet ik ze hem in een spiegel zien.

    Hij zocht zichzelf. Ik beefde haast van spijt.

    Hij wilde geen bezoek meer. Wij waren gekwetst.

    Hij hield alvast maar wat minder van ons.

    Dan viel het afscheid niet zo zwaar. Dat weet ik nu.

    De baard kwam niet meer af. Ik herken zijn stem nog

    soms, als ik lach. Dan luister ik geschrokken,

    maar alleen in de stilte is er iets voorgoed voorbij.