20 jon­ge­ren (14–25 jaar) ver­tel­len over hoe zij een over­lij­den van iemand die hen lief was, over­leef­den.

Met thema’s zoals: niet anders wil­len zijn, maar zich wel anders voe­len; omgaan met con­fron­ta­ties; angst om meer te ver­lie­zen; com­mu­ni­ca­tie bin­nen het gezin; bescher­ming van gezins­le­den; omgang met vrien­den; school, stu­die, werk, etc.

Ver­ha­len waar­in ande­re jon­ge­ren (h)erkenning zul­len vin­den, en die de omge­ving van jon­ge­ren meer inzicht geven in hoe jon­ge­ren rou­wen.

Enke­le quo­tes van jon­ge­ren

Ik voel­de me een­zaam en ver­drie­tig. Nie­mand zag hoe slecht het met me ging. En zelf ver­tel­de ik het hen ook niet…

Juist nu ik ouder ben, denk ik er veel meer over na en heb ik meer behoef­te om erover te pra­ten…

Ik was bang om nog meer te ver­lie­zen…

Thuis praat­ten we nooit over mam of over ons ver­driet. Dat uitte zich bij mij in boos­heid en werd ik gestraft voor mijn gedrag…

Het ging niet goed op school. Helaas begreep mijn leer­kracht niet dat dit kwam door wat er was gebeurd. Het was toch al zo lang gele­den…