Anders kij­ken naar weg­gaan en ach­ter­blij­ven

Over hoe men­sen in de hui­di­ge tijd rou­wen.

Flap­tekst

Anne van der Mei­den over dit boek: we kun­nen er niet om heen: in alles wat met ster­ven, begra­ven en rouw­ver­wer­king te maken heeft, zijn in betrek­ke­lijk korte tijd opval­len­de en veel­soor­ti­ge ver­an­de­rin­gen opge­tre­den. Men­sen pra­ten ope­ner over de dood, ze ver­wer­ken hun ver­driet in nieu­we ritu­e­len en staan zich­zelf toe na te den­ken over nieu­we inzich­ten om uit­zicht­loos lij­den te beëin­di­gen.

Aan de hand van wat ik in de prak­tijk mee­maak­te en erover las, wil ik pro­be­ren die ver­an­de­rin­gen in de bele­ving van dood en rouw een gezicht te geven en anders te kleu­ren. Daar­bij zoek ik naar nood­za­ke­lij­ke rela­ti­ve­ring van oude beel­den van de dood, omdat men­sen hier zwaar onder kun­nen lij­den. Ik doe dat in het besef dat elk leven tot een einde komt en dat de bele­ving van dood en rouw niet vol­le­dig te beheer­sen valt. Het is gewoon niet waar dat de dood dood­ge­woon is gewor­den. De dood went nooit, want je kunt er niet in wonen.