Noem mijn naam — leven met de dood van een kind

Dit boek biedt tek­sten ter onder­steu­ning. Het zijn troos­ten­de woor­den, bij­een­ge­bracht door de bekend­ste rouw-begeleiders van Neder­land. + Voor ouders die hun kind mis­sen en helen­de woor­den zoe­ken.

Flap­tekst

Wat zeg je tegen ouders die een kind heb­ben ver­lo­ren? En hoe moe­ten deze ouders zon­der hun over­le­den zoon of doch­ter ver­der leven? Deze bun­del geeft woor­den waar geen woor­den zijn en ver­za­melt voor­al per­soon­lij­ke ver­ha­len over het ver­lies van je kind. Die ver­ha­len wor­den ver­teld door rouw­des­kun­di­gen uit Neder­land en Vlaan­de­ren. En bij die ver­ha­len horen poë­ti­sche tek­sten die troost bie­den en soms ook weer adem geven aan ouders die niet weten hoe ze ver­der kun­nen.

Voor ouders die hun kind ver­lie­zen bestaat er in het Neder­lands geen naam zoals voor de wedu­we, weduw­naar of wees. Ze zijn ouders zon­der naam. En mis­schien juist daar­om bena­druk­ken zij dat de naam van hun over­le­den kind blijft klin­ken. Daar­om heet dit boek ‘Noem mijn naam’. Die naam van het over­le­den kind moet gehoord blij­ven wor­den, zo zeg­gen de ouders zelf, maar ook de rouw­des­kun­di­gen. Want met de naam die klinkt, blijft de dode leven. Dat per­spec­tief mag er ook zijn in dit boek.

Mari­nus van den Berg en Daan Wes­te­rink spre­ken en schrij­ven veel over rouw. Zij heb­ben deze bun­del samen­ge­steld omdat ze recht wil­len doen aan de pijn van ouders die een kind ver­lie­zen. Dit boek is een pro­test tegen de dood en wijst een weg om met die dood te kun­nen leven, een weg met nieuw per­spec­tief.

Met ver­ha­len van rouw­des­kun­di­gen als Manu Keir­se, Johan Maes, Riet Fid­de­laers en Leo Fijen en door hen geko­zen gedich­ten.

Auteur
Marinus van den Berg, Daan Westerink
Publicatiedatum
01-09-2016
Uitgever
Adveniat Geloofseducatie B.V.
ISBN
9789492093288
Aantal exemplaren
1
Boek lenen?

Voorafgaand aan het Rouwcafé kun je boeken halen of terugbrengen. Ook kun je in overleg een afspraak maken om de boeken in te zien. Ben je niet in de gelegenheid om onze activiteiten te bezoeken, maar wil je wel een boek lenen? Bel ons op tel: 06-17159295 om een afspraak te maken om het boek op te halen.

  • Er moe­ten men­sen zijn

    van Toon Hermans

    Er moeten mensen zijn
    die zonnen aansteken,
    voordat de wereld verregent.

    Mensen die zomervliegers oplaten
    als het ijzig wintert,
    en die confetti strooien
    tussen de sneeuwvlokken.

    Die mensen moeten er zijn.

    Er moeten mensen zijn
    die aan de uitgang van het kerkhof
    ijsjes verkopen,
    en op de puinhopen
    mondharmonica spelen.

    Er moeten mensen zijn,
    die op hun stoelen gaan staan,
    om sterren op te hangen
    in de mist.
    Die lente maken
    van gevallen bladeren,
    en van gevallen schaduw,
    licht.

    Er moeten mensen zijn,
    die ons verwarmen
    en die in een wolkeloze hemel
    toch in de wolken zijn
    zo hoog
    ze springen touwtje
    langs de regenboog
    als iemand heeft gezegd:
    kom maar in mijn armen

    Bij dat soort mensen wil ik horen
    Die op het tuinfeest in de regen BLIJVEN dansen
    ook als de muzikanten al naar huis zijn gegaan

    Er moeten mensen zijn
    die op het grijze asfalt
    in grote witte letters
    LIEFDE verven
    Mensen die namen kerven
    in een boom
    vol rijpe vruchten
    omdat er zoveel anderen zijn
    die voor de vlinders vluchten
    en stenen gooien
    naar het eerste lenteblauw
    omdat ze bang zijn
    voor de bloemen
    en bang zijn voor:
    ik hou van jou

    Ja,
    er moeten mensen zijn
    met tranen
    als zilveren kralen
    die stralen in het donker
    en de morgen groeten
    als het daglicht binnenkomt
    op kousenvoeten

    Weet je,
    er moeten mensen zijn,
    die bellen blazen
    en weten van geen tijd
    die zich kinderlijk verbazen
    over iets wat barst
    van mooiigheid
    Ze roepen van de daken
    dat er liefde is
    en wonder
    als al die anderen schreeuwen:
    alles heeft geen zin
    dan blijven zij roepen:
    neen, de wereld gaat niet onder
    en zij zien in ieder einde
    weer een nieuw begin
    Zij zijn een beetje clown,
    eerst het hart
    en dan het verstand
    en ze schrijven met hun paraplu
    i love you in het zand
    omdat ze zo gigantisch
    in het leven opgaan
    en vallen
    en vallen
    en vallen
    en OPSTAAN

    Bij dát soort mensen wil ik horen
    die op het tuinfeest in de regen BLIJVEN dansen
    ook als de muzikanten al naar huis zijn gegaan
    de muziek gaat DOOR
    de muziek gaat DOOR
    en DOOR