Rouw op je dak

Ver­der leven na de dood van een dier­ba­re.

Troost voor men­sen in rouw voor wie de onder­steu­ning uit de eigen ver­trouw­de kring lang niet altijd goed en op het juis­te moment aan­komt.

Flap­tekst

Rou­wen bete­kent een moei­lij­ke weg gaan: je weet dat je kunt lopen, maar je wilt eigen­lijk niet ver­der. Er ligt een ono­ver­zich­te­lijk tra­ject voor je.

Een rouw­pro­ces geeft uit­druk­king aan pijn en ver­driet, twee grote emo­ties die onlos­ma­ke­lijk aan elkaar zijn ver­bon­den. Het is een weg die je toch moet gaan. Naar een hori­zon waar hemel en aarde wel­licht weer bij elkaar komen…

Rou­wen is een pro­ces van heling, het uit­ein­de­lijk accep­te­ren van wat onver­mij­de­lijk bleek. Er zijn voor­als­nog alleen maar ver­lie­zers en je hebt geen enkel uit­zicht op winst. Wat jou is over­ko­men, is de meest trau­ma­ti­sche erva­ring die men­sen kun­nen heb­ben. En er is nie­mand die echt weet en kan mee­voe­len wat jij voelt, omdat geen twee men­sen gelijk zijn, ook al heb­ben zij het­zelf­de te door­staan. Jouw ver­driet is uniek. Hoe groei je door je pijn heen? En kan dat? Hoe ga je om met je woede? En wat is berus­ting?

In dit eer­lij­ke boek pro­beert Jos Brink, pas­tor en ster­vens­be­ge­lei­der, maar ook the­a­ter­ma­ker (en dus een ‘mensen-mens’) geen gemak­ke­lij­ke ant­woor­den te geven op alle vra­gen die je hebt. Wel her­kent hij, van­uit zijn lange erva­ring, jouw situ­a­tie. Hij kan je wel­licht rich­ting geven, een beet­je stu­ren, waar­door een­zaam­heid weer in twee­zaam­heid ver­an­dert.

Dat wat de auteur zelf, en samen met ande­ren, heeft mee­ge­maakt, vormt de basis van Rouw op je dak, bepaald niet alleen geschre­ven voor men­sen die leven van­uit een reli­gi­eu­ze optiek: wie je ook bent, waar je ook bij wilt horen, ver­driet is ver­driet.

Jos Brink legt je in dit boek geen waar­he­den op, maar pro­beert met je mee te gaan. Niet om je te dra­gen, want dat kan niet. Maar mis­schien kan hij jou wel weer leren lopen…

Auteur
Jos Brink
Publicatiedatum
2013
Uitgever
Lannoo
ISBN
9789020969863
Aantal exemplaren
1
Thema
Rouw, Troost
Boek lenen?

Voorafgaand aan het Rouwcafé kun je boeken halen of terugbrengen. Ook kun je in overleg een afspraak maken om de boeken in te zien. Ben je niet in de gelegenheid om onze activiteiten te bezoeken, maar wil je wel een boek lenen? Bel ons op tel: 06-17159295 om een afspraak te maken om het boek op te halen.

  • Er moe­ten men­sen zijn

    van Toon Hermans

    Er moeten mensen zijn
    die zonnen aansteken,
    voordat de wereld verregent.

    Mensen die zomervliegers oplaten
    als het ijzig wintert,
    en die confetti strooien
    tussen de sneeuwvlokken.

    Die mensen moeten er zijn.

    Er moeten mensen zijn
    die aan de uitgang van het kerkhof
    ijsjes verkopen,
    en op de puinhopen
    mondharmonica spelen.

    Er moeten mensen zijn,
    die op hun stoelen gaan staan,
    om sterren op te hangen
    in de mist.
    Die lente maken
    van gevallen bladeren,
    en van gevallen schaduw,
    licht.

    Er moeten mensen zijn,
    die ons verwarmen
    en die in een wolkeloze hemel
    toch in de wolken zijn
    zo hoog
    ze springen touwtje
    langs de regenboog
    als iemand heeft gezegd:
    kom maar in mijn armen

    Bij dat soort mensen wil ik horen
    Die op het tuinfeest in de regen BLIJVEN dansen
    ook als de muzikanten al naar huis zijn gegaan

    Er moeten mensen zijn
    die op het grijze asfalt
    in grote witte letters
    LIEFDE verven
    Mensen die namen kerven
    in een boom
    vol rijpe vruchten
    omdat er zoveel anderen zijn
    die voor de vlinders vluchten
    en stenen gooien
    naar het eerste lenteblauw
    omdat ze bang zijn
    voor de bloemen
    en bang zijn voor:
    ik hou van jou

    Ja,
    er moeten mensen zijn
    met tranen
    als zilveren kralen
    die stralen in het donker
    en de morgen groeten
    als het daglicht binnenkomt
    op kousenvoeten

    Weet je,
    er moeten mensen zijn,
    die bellen blazen
    en weten van geen tijd
    die zich kinderlijk verbazen
    over iets wat barst
    van mooiigheid
    Ze roepen van de daken
    dat er liefde is
    en wonder
    als al die anderen schreeuwen:
    alles heeft geen zin
    dan blijven zij roepen:
    neen, de wereld gaat niet onder
    en zij zien in ieder einde
    weer een nieuw begin
    Zij zijn een beetje clown,
    eerst het hart
    en dan het verstand
    en ze schrijven met hun paraplu
    i love you in het zand
    omdat ze zo gigantisch
    in het leven opgaan
    en vallen
    en vallen
    en vallen
    en OPSTAAN

    Bij dát soort mensen wil ik horen
    die op het tuinfeest in de regen BLIJVEN dansen
    ook als de muzikanten al naar huis zijn gegaan
    de muziek gaat DOOR
    de muziek gaat DOOR
    en DOOR