Gedicht van de maand
Elke maand delen we een gedicht dat ons raakt
Eén keer per maand plaatsen we een gedicht dat door een van de vrijwilligers is gelezen en in het bijzonder aangesproken heeft.
De laatste dagen van mijn broertje
van Ted van Lieshout
Aan de randjes ging hij langzaam dood
Ik zag het door de lakens heen en wilde vragen
of hij pijn had, maar ik durfde niet.
Wat moest ik doen? Een leuk verhaal vertellen
om hem op te beuren en zo verklappen
wat hij had gemist? Hem troosten met het wereldleed?
Ik streelde zijn wang en zweeg en wij keken
een beetje langs elkaar heen, bang
voor onze ogen die we niet begrijpen wilden.
Hij kreeg haartjes op zijn kin. Zonder na te denken
liet ik ze hem in een spiegel zien.
Hij zocht zichzelf. Ik beefde haast van spijt.
Hij wilde geen bezoek meer. Wij waren gekwetst.
Hij hield alvast maar wat minder van ons.
Dan viel het afscheid niet zo zwaar. Dat weet ik nu.
De baard kwam niet meer af. Ik herken zijn stem nog
soms, als ik lach. Dan luister ik geschrokken,
maar alleen in de stilte is er iets voorgoed voorbij.
vandaag is het stil
het werd licht
zoals gisteren
alsof het niets is
vandaag is het stil
vandaag ontmoeten
toen en nu
elkaar weer
vandaag is het stil
om te overdenken wat je
niet meer zeggen kan
ruimte om herinneringen
voor het grijpen op te bergen
vandaag is het stil
droevig en mooi tegelijk
vandaag kan ook
een traan
een beetje lachen
een klein beetje
jawel
weet je nog van toen
Het leven is sindsdien verdergegaan
maar vergat mij mee te nemen
en liet me erbuiten staan.
Ik bezie ‘t van een afstand
maar ‘t raakt me niet echt
ik voel me met de dood verwant.
Veel mensen om mij heen
kunnen het verdriet niet langer delen
en laten mij daarin alleen.
Zo bouwen ze muren van stilte
waarin ik me gevangen voel
en die mij omgeven met kilte.
Ze beseffen niet hoe dat is
hoe gebroken mijn bestaan
hoe vol van leegte en gemis.
Ik weet, ik kan niet altijd troost verwachten
maar door er gewoon te zijn
kunnen ze wel de pijn verzachten.
Het is niet, dat ik me beklaag
immers ik wil geen medelijden,
‘t is alleen wat warmte wat ik vraag.
Kokkie Jonkers
Ik ben er even uit,
uit de sleur en het gevang;
verlost van gedachten,
denkend zonder besluit.
Even weg van hier,
daar waar jij ook niet bent
ben ik in het hier-en-nu,
hier waar ik vakantie vier.
Ontsnapt in het moment;
nu in plaats van later
spreekt de waarheid me aan,
ben ik er niet aan gewend.
Ik laat alles dat verwart,
bang om te vergeten
terwijl de tijd vervliegt,
blijf jij helder in mijn hart.
Geschreven door Daniel tijdens zijn vakantie
Goed werk: water worden,
wortels van planten intrekken
trekvogels vullen met groen,
groeten doen naar beneden;
ach, ik zal dood wel tevreden
en vreselijk veel moeten doen.
Leo Vroman
“k Heb voor de dood al meer dan eens een lief gedicht geschreven
ik neem hem weer eens op mijn schoot
hij hoort zo bij het leven
ik weet nog hoe bang ik was als kind
wat heb ik ‘m geknepen
hij was mijn vijand, nu mijn vriend
nu heb ik hem begrepen
hij heeft mij zijn geheim verteld
en zo ben ik mijn angst ontgroeid
voor mij is hij een open veld
waar hemelhoog het voorjaar bloeit.
TOON HERMANS
Waarom liet ik de lichtjes nog niet even aan?
