Het leven is sinds­dien ver­der­ge­gaan
maar ver­gat mij mee te nemen
en liet me erbui­ten staan.

Ik bezie ‘t van een afstand
maar ‘t raakt me niet echt
ik voel me met de dood ver­want.

Veel men­sen om mij heen
kun­nen het ver­driet niet lan­ger delen
en laten mij daar­in alleen.

Zo bou­wen ze muren van stil­te
waar­in ik me gevan­gen voel
en die mij omge­ven met kilte.

Ze besef­fen niet hoe dat is
hoe gebro­ken mijn bestaan
hoe vol van leeg­te en gemis.

Ik weet, ik kan niet altijd troost ver­wach­ten
maar door er gewoon te zijn
kun­nen ze wel de pijn ver­zach­ten.

Het is niet, dat ik me beklaag
immers ik wil geen mede­lij­den,
‘t is alleen wat warm­te wat ik vraag.

Kok­kie Jon­kers

Ik ben er even uit,
uit de sleur en het gevang;
ver­lost van gedach­ten,
den­kend zon­der besluit.

Even weg van hier,
daar waar jij ook niet bent
ben ik in het hier-en-nu,
hier waar ik vakan­tie vier.

Ont­snapt in het moment;
nu in plaats van later
spreekt de waar­heid me aan,
ben ik er niet aan gewend.

Ik laat alles dat ver­wart,
bang om te ver­ge­ten 
ter­wijl de tijd ver­vliegt,
blijf jij hel­der in mijn hart.

Geschre­ven door Daniel tij­dens zijn vakan­tie

Goed werk: water wor­den,
wor­tels van plan­ten intrek­ken
trek­vo­gels vul­len met groen,
groe­ten doen naar bene­den;
ach, ik zal dood wel tevre­den
en vre­se­lijk veel moe­ten doen.

Leo Vro­man

“k Heb voor de dood al meer dan eens een lief gedicht geschre­ven
ik neem hem weer eens op mijn schoot
hij hoort zo bij het leven
ik weet nog hoe bang ik was als kind
wat heb ik ‘m gekne­pen
hij was mijn vij­and, nu mijn vriend
nu heb ik hem begre­pen
hij heeft mij zijn geheim ver­teld
en zo ben ik mijn angst ont­groeid
voor mij is hij een open veld
waar hemel­hoog het voor­jaar bloeit.

TOON HERMANS