Erva­rin­gen

Elkaar steu­nen met per­soon­lij­ke erva­rin­gen

Wan­neer iemand die je heel dier­baar is, komt te over­lij­den, voelt het alsof je leven plot­se­ling stil staat. Je weet niet meer hoe je ver­der moet en pra­ten over wat je bezig­houdt, lukt niet of nau­we­lijks, want dat is niet in woor­den te vat­ten. Onder­tus­sen gaat de wereld om je heen ver­der, maar je zit daar met dat onuit­spre­ke­lij­ke ver­driet.

Lees de erva­rin­gen van deel­ne­mers van Boek & Troost. Wil je je erva­ring delen? Neem con­tact met ons op en we plaat­sen je ver­haal op de web­si­te.

Cobi onder­vindt troost bij het Rouw­ca­fé

Coby (71) ver­loor haar man aan kan­ker, maar vindt troost in Rouw­ca­fé: ‘Gezel­lig pra­ten als op ver­jaar­dag’. Haar man André over­leed twee jaar gele­den en sinds­dien vindt Coby Wes­ter­hoff veel troost bij lot­ge­no­ten in het Rouw­ca­fé in Gouda: “Als je hoort dat iemand een…

Lees ver­der

Steun aan het Rouw­ca­fé

Twee jaar gele­den over­leed mijn vrouw. Het was mid­den­in de Coro­na­tijd. De pre­di­kant die nauw bij de begra­fe­nis betrok­ken was, maak­te mij attent op Boek en Troost. Ze was zelf jaren vrij­wil­li­ger geweest bij Boek en Troost. “Ga er eens kij­ken, mis­schien is het iets voor…

Lees ver­der

Behoef­te aan troost.….

De eer­ste keer dat ik het Rouw­ca­fé bezocht was 3 maan­den nadat mijn man plot­se­ling was over­le­den. In de krant las ik dat het thema ’troost’ bespro­ken zou gaan wor­den. Omdat ik volop in mijn ver­driet zat, had ik daar heel erg behoef­te aan. Na een lief­de­vol wel­kom heb…

Lees ver­der

Mijn erva­ring met het Rouw­ca­fé

In totaal heb ik nu 5x de bij­een­kom­sten op zon­dag bezocht. Ik heb er geen spijt van en nog steeds geeft het mij een goed gevoel als ik er ben en ook als ik weer weg ga. Je voelt je daar vrij om over je ver­driet te pra­ten omdat je onder lot­ge­no­ten bent. Er val­len wel…

Lees ver­der

Ver­der zon­der afscheid…

Toen mijn vrouw bijna vier jaar gele­den door een her­sen­bloe­ding in coma raak­te en elf dagen later over­leed bleef ons gezin als ver­doofd ach­ter. Door­dat ze zo snel in coma raak­te had­den we geen afscheid kun­nen nemen en ik vroeg mij ver­twij­feld af hoe ik ver­der moest.…

Lees ver­der

Door: Op zoek naar hand­vat­ten

Al voor het over­lij­den van mijn man hoor­de ik over het Rouw­ca­fé. Ondanks ruim acht jaar inten­sie­ve man­tel­zorg kon ik mij nog geen enke­le voor­stel­ling maken van het gevoel van het voor altijd kwijt zijn van mijn gelief­de. Maar toch was er het besef dat ik dat Rouw­ca­fé…

Lees ver­der

Ik wilde voor­al pra­ten…

In april 2016 ver­liest Nico zijn vrouw. Hij beschrijft wat dat ver­lies met hem doet. Hoe hij de behoef­te heeft om te pra­ten over zijn ver­lies maar het liefst met men­sen die het­zelf­de heb­ben mee­ge­maakt. Lees hoe de con­tac­ten met lot­ge­no­ten tij­dens het Rouw­ca­fé hem…

Lees ver­der
  • De laat­ste dagen van mijn broer­tje

    van Ted van Lies­hout

    Aan de rand­jes ging hij lang­zaam dood

    Ik zag het door de lakens heen en wilde vra­gen

    of hij pijn had, maar ik durf­de niet.

    Wat moest ik doen? Een leuk ver­haal ver­tel­len

    om hem op te beu­ren en zo ver­klap­pen

    wat hij had gemist? Hem troos­ten met het wereld­leed?

    Ik streel­de zijn wang en zweeg en wij keken

    een beet­je langs elkaar heen, bang

    voor onze ogen die we niet begrij­pen wil­den.

    Hij kreeg haar­tjes op zijn kin. Zon­der na te den­ken

    liet ik ze hem in een spie­gel zien.

    Hij zocht zich­zelf. Ik beef­de haast van spijt.

    Hij wilde geen bezoek meer. Wij waren gekwetst.

    Hij hield alvast maar wat min­der van ons.

    Dan viel het afscheid niet zo zwaar. Dat weet ik nu.

    De baard kwam niet meer af. Ik her­ken zijn stem nog

    soms, als ik lach. Dan luis­ter ik geschrok­ken,

    maar alleen in de stil­te is er iets voor­goed voor­bij.