Behoef­te aan troost.….

De eer­ste keer dat ik het Rouw­ca­fé bezocht was 3 maan­den nadat mijn man plot­se­ling was over­le­den. In de krant las ik dat het thema ’troost’ bespro­ken zou gaan wor­den. Omdat ik volop in mijn ver­driet zat, had ik daar heel erg behoef­te aan.

Na een lief­de­vol wel­kom heb ik actief deel­ge­no­men aan het gesprek. Het voel­de aan als een warm bad “Wat een lieve men­sen!” Maan­de­lijks kijk ik uit naar de bij­een­kom­sten waar fijne vrij­wil­li­gers de gesprek­ken bege­lei­den.

Ik heb me ook opge­ge­ven om deel te nemen aan de gespreks­groep ‘Als ver­lies je raakt’. Onder bege­lei­ding van 2 vrij­wil­li­gers van Boek en Troost heb­ben we 5 avon­den fijne, open, eer­lij­ke, warme, troos­ten­de en diep­gaan­de gesprek­ken gevoerd. Bij zowel het Rouw­ca­fé en de gespreks­groep waar­de­vol­le nieu­we con­tac­ten gekre­gen.

Het delen van erva­rin­gen met lot­ge­no­ten doet mij goed en maakt het ver­lies draag­lij­ker

  • JO

    Hij is al jaren dood,

    maar altijd nog nabij,

    zo echt en levensgroot,

    hij praat gewoon met mij.

    Hij is geen haar veranderd,

    ik spreek hem elke dag,

    zijn mond, zijn rare tanden,

    dezelfde oogopslag.

    Met op zijn neus dat beetje blauw

    ten voeten uit nog: Jo.

    Nee, mensen gaan niet dood, mevrouw.

    Het lijkt alleen maar zo.

    Auteur: Toon Hermans