Hij is al jaren dood,
maar altijd nog nabij,
zo echt en levensgroot,
hij praat gewoon met mij.
Hij is geen haar veranderd,
ik spreek hem elke dag,
zijn mond, zijn rare tanden,
dezelfde oogopslag.
Met op zijn neus dat beetje blauw
ten voeten uit nog: Jo.
Nee, mensen gaan niet dood, mevrouw.
Het lijkt alleen maar zo.
Auteur: Toon Hermans

