De dood is een open veld

‘k Heb voor de dood al meer dan eens

een lief gedicht geschre­ven

ik neem hem weer eens op mijn schoot

hij hoort zo bij het leven

ik weet nog hoe bang ik was als kind

wat heb ik ‘m gekne­pen

hij was m’n vij­and, nu mijn vriend

nu heb ik hem begre­pen

hij heeft mij zijn geheim ver­teld

en zo ben ik mijn angst ont­groeid

voor mij is hij een open veld

waar hemel­hoog het voor­jaar bloeit.

Toon Her­mans