De dood

“k Heb voor de dood al meer dan eens een lief gedicht geschre­ven
ik neem hem weer eens op mijn schoot
hij hoort zo bij het leven
ik weet nog hoe bang ik was als kind
wat heb ik ‘m gekne­pen
hij was mijn vij­and, nu mijn vriend
nu heb ik hem begre­pen
hij heeft mij zijn geheim ver­teld
en zo ben ik mijn angst ont­groeid
voor mij is hij een open veld
waar hemel­hoog het voor­jaar bloeit.

 

TOON HERMANS

  • JO

    Hij is al jaren dood,

    maar altijd nog nabij,

    zo echt en levensgroot,

    hij praat gewoon met mij.

    Hij is geen haar veranderd,

    ik spreek hem elke dag,

    zijn mond, zijn rare tanden,

    dezelfde oogopslag.

    Met op zijn neus dat beetje blauw

    ten voeten uit nog: Jo.

    Nee, mensen gaan niet dood, mevrouw.

    Het lijkt alleen maar zo.

    Auteur: Toon Hermans