LOSLATEN

Los­la­ten wat je lief en dier­baar is,
Los­la­ten naar wie je hart uit­ging,
je doet het niet ineens.
Het is als het gaan van een lange, lange weg.
Een weg gepla­veid met her­in­ne­rin­gen,
met beel­den van wel­eer en met emo­ties,
diep en scherp.

Al gaan­de ga je stap voor stap zien, hoe het was, echt was.
Je leert zien voor­bij de bui­ten­kant,
je ziet het ver­bor­gen patroon, het hoe, waar­om.
Je ziet wat de ander toen bewoog,
je ziet, wat je toen, in het ver­le­den niet kon zien,
omdat je er nog mid­den­in stond,
deel was van het geheel.
Maar nu bij elke stap de afstand groeit,
nu ga je zien, begrij­pen, aan­vaar­den.
Zo groeit het inzicht in wat was.

En pas wan­neer je alles hebt gezien,
door­voeld, wan­neer je hebt begre­pen
hoe het was, echt was
wan­neer de tra­nen zijn gegaan, pas dan
ein­de­lijk dan,
kun je de deur van het ver­le­den slui­ten
en ben je vrij en open voor
wat al zolang naar je toe wil komen:
Een nieu­we toe­komst.

Hans Stolp