STILTE

 
Durf ik in de stil­te te blij­ven,
ook als ik jouw pijn voel ?
Mijn tra­nen niet op jou te plak­ken,
mijn pijn niet als de jouwe te voe­len?
 
Durf ik te blij­ven,
mijn hart wijd open,
zon­der advies,
zon­der oplos­sing?
 
Durf ik te blij­ven?
Want al is alles bui­ten mij,
niets dan een spie­gel van mij,
het gaat niet om mij per­soon­lijk.
 
Durf ik in mijn stil­te te blij­ven?
 
 

Joris Vin­c­ken

 

 

 

 

 

 

Loes Kra­mer van KIJK op Bode­gra­ven — Reeuwijk schreef een prach­tig arti­kel over de doel­stel­lin­gen van Boek en Troost. Hoe men­sen die een dier­ba­re ver­lo­ren heb­ben aan de dood, op ver­schil­len­de manie­ren kun­nen rou­wen, maar dat ze één ding gemeen heb­ben: ze moe­ten zich­zelf weer opnieuw uit­vin­den. Boek en Troost wil het taboe rond de dood door­bre­ken door met men­sen, via lot­ge­no­ten­con­tact, te pra­ten over de posi­tie­ve én nega­tie­ve erva­rin­gen die je tij­dens dat pro­ces kunt erva­ren. 
Het hele arti­kel is hier te lezen.

  • Afscheid nemen

    Is met zachte vingers

    wat voorbij is dichtdoen

    en verpakken

    in goede gedachten der herinnering.

    Is verwijlen

    bij een brok leven

    en stilstaan op de pieken

    van pijn en vreugde.

    Afscheid nemen

    is met dankbare handen

    weemoedig meedragen

    al wat waard is

    niet te vergeten …

    Is moeizaam

    de draden losmaken

    en uit het spinrag

    der belevenissen loskomen

    en achterlaten

    en niet kunnen vergeten …

    Dietrich Bonhoeffer