Vogels, Vis­sen

 
Zet de radio uit
je hoort niets nieuws
de stil­te wacht gedul­dig af
Vouw de krant dicht. Hij was oud voor­dat hij werd gedrukt
Zoek niet, deel niet, duim niet tot­dat je vier­kant ziet
Zet ein­de­lijk het scherm op zwart.

Ik ben net zo bang als jij, net zo bezorgd
voor ieder­een die ik niet mis­sen kan
Ik had ook gespaard voor ande­re din­gen:
verre rei­zen, eer­ste hulp bij een gebro­ken hart,
een auto die wat vaker start.

Maar: in Wuhan hoor je vogels zin­gen
Boven China was de lucht nog nooit zo blauw
In Vene­tië zien ze vis­sen in het hel­derst water sinds tij­den

De kunst van het leven was altijd dezelf­de:
onge­vraagd komen, onge­wild  gaan,
intus­sen doen wat je het lief­ste doet,
vrede slui­ten met je lot.

Sluit de voor­deur
Zet de tuin­deur open, voel de zon op je gezicht
Denk voor je uit wat nie­mand hard­op durft te zeg­gen:
wij zijn een virus dat een virus heeft gekre­gen.

 
Corona-Poëzie
Ingmar Heyt­ze , voor­ge­dra­gen bij Radio Een­Van­daag
  • Afscheid nemen

    Is met zachte vingers

    wat voorbij is dichtdoen

    en verpakken

    in goede gedachten der herinnering.

    Is verwijlen

    bij een brok leven

    en stilstaan op de pieken

    van pijn en vreugde.

    Afscheid nemen

    is met dankbare handen

    weemoedig meedragen

    al wat waard is

    niet te vergeten …

    Is moeizaam

    de draden losmaken

    en uit het spinrag

    der belevenissen loskomen

    en achterlaten

    en niet kunnen vergeten …

    Dietrich Bonhoeffer