Inloop­avond

Voor ouders die een kind heb­ben ver­lo­ren
De inloop­avond is gestopt, deze pagi­na zal nog wor­den  aan­ge­past.

 

Elke eerst maan­dag van de maand

Boek en Troost biedt ouders die een kind heb­ben ver­lo­ren de moge­lijk­heid om met elkaar in con­tact te komen en in gesprek te gaan. De dood van een kind ver­an­dert de toe­komst van je leven als ouder, als mens. Voor ouders valt de toe­komst met dit kind weg, een leeg­te blijft. Niets is meer het­zelf­de.

Elke 1e maan­dag­avond van de maand is er de moge­lijk­heid om elkaar te ont­moe­ten in Buurt­punt Zout­man. Ieder­een is wel­kom om zo’n avond bij te wonen. Je hoeft je stem niet te laten horen als je lie­ver stil blijft, luis­te­ren naar de ver­ha­len van ande­ren kan al hel­pend zijn.

De inloop­avond is van 19:30 tot 21:00 uur in Buurt­punt Zout­man, Zout­man­plein 6a in Gouda. De kos­ten voor deze avond zijn € 2,- inclu­sief kof­fie of thee.

Twij­fels of vra­gen?

Dan kun je ons bel­len 06–17159295 of vraag meer infor­ma­tie op via het aan­meld­for­mu­lier.

Deel­ne­men aan deze acti­vi­teit?

Fijn als je je van tevo­ren aan­meldt door ons aan­meld­for­mu­lier in te vul­len.

  • De laat­ste dagen van mijn broer­tje

    van Ted van Lies­hout

    Aan de rand­jes ging hij lang­zaam dood

    Ik zag het door de lakens heen en wilde vra­gen

    of hij pijn had, maar ik durf­de niet.

    Wat moest ik doen? Een leuk ver­haal ver­tel­len

    om hem op te beu­ren en zo ver­klap­pen

    wat hij had gemist? Hem troos­ten met het wereld­leed?

    Ik streel­de zijn wang en zweeg en wij keken

    een beet­je langs elkaar heen, bang

    voor onze ogen die we niet begrij­pen wil­den.

    Hij kreeg haar­tjes op zijn kin. Zon­der na te den­ken

    liet ik ze hem in een spie­gel zien.

    Hij zocht zich­zelf. Ik beef­de haast van spijt.

    Hij wilde geen bezoek meer. Wij waren gekwetst.

    Hij hield alvast maar wat min­der van ons.

    Dan viel het afscheid niet zo zwaar. Dat weet ik nu.

    De baard kwam niet meer af. Ik her­ken zijn stem nog

    soms, als ik lach. Dan luis­ter ik geschrok­ken,

    maar alleen in de stil­te is er iets voor­goed voor­bij.