Neem contact op
Boek & Troost, ruimte voor rouw

Persoonlijke verhalen

Van harte gecondoleerd | Boek & Troost

Van harte gecon­do­leerd

Jong en verder zonder ouder(s). Hoe ga je om met het verlies van een ouder als je zelf nog niet zo lang op eigen benen staat? Van harte gecondoleerd geeft een beeld van hoe leeftijdgenoten dat doen. Je leest de ervaringen van mensen van wie de vader, moeder of allebei...

Lees verder
Alledaagse waanzin | Boek & Troost

Alle­daag­se waan­zin

Over rouw, woede, verlies en liefde Na het overlijden van haar echtgenoot komt Lisa Appignanesi terecht in een neerwaartse spiraal van rouw en woede. De emoties zijn zo overweldigend dat ze besluit de aard ervan te onderzoeken. Hoe reageer je als je geconfronteerd...

Lees verder
Gewoon Toos | Boek & Troost

Gewoon Toos

Samenvatting Als Toos ziek wordt en de afloop onzeker is, vraagt ze haar vriendin haar levensverhaal op te schrijven. Samen bladeren ze door de jaren van de jeugd waarin het geloof een grote rol speelt naar volwassenheid en moederschap. Soms worden er bladzijden...

Lees verder
De glimlach in mijn achterhoofd | Boek & Troost

De glim­lach in mijn ach­ter­hoofd

De Liefde leven. Het is een omarming, een liefdevolle aanraking die je diep kan ontroeren, terwijl je denkt stel je niet aan er is niets om je door te laten ontroeren. Wat er is, is er altijd al, de luchten, de wolken, de duinen, ze zijn er altijd, waarom ben je nu...

Lees verder
De twee jaar nadat | Boek & Troost

De twee jaar nadat

Beschrijft de periode na het verlies van haar vader door verdrinking Samenvatting Steef van Gorkum blogde twee jaar bij abcyourself, de kweekvijver van jong schrijftalent. Het resultaat is een indrukwekkend verslag, dat uniek is in zijn volstrekte eerlijkheid maar...

Lees verder
De berg van de ziel | Boek & Troost

De berg van de ziel

Hoe vind je een weg nadat alles afgebroken is? Flaptekst Ada de Jong verloor haar man en haar drie kinderen bij een tragisch ongeval. Dit boek is haar zoektocht met de vraag: hoe nu verder? Grensverleggend en indrukwekkend Als iemand weet wat kwetsbaar leven is, is...

Lees verder
Overlevingskunst | Boek & Troost

Over­le­vings­kunst

Op jonge leeftijd verliest ze haar moeder, haar vader en lievelingsbroer. De beide laatsten door een zelfgekozen dood. Ze doet verslag van het zoeken naar een antwoord op de dood. Samenvatting Op jonge leeftijd verliest filosofe Christa Anbeek in korte tijd haar...

Lees verder
Uit de tijd gevallen | Boek & Troost

Uit de tijd geval­len

Wie uit de tijd valt leeft alleen nog voort in de herinnering van hen die hem of haar lief hadden. Samenvatting Na het avondeten staat hij plotseling op, neemt afscheid van zijn vrouw en vertrekt naar 'daar' om - één keer, heel kort - hun dode zoon te zien. Anders is...

Lees verder
Ongeneeslijk optimistisch | Boek & Troost

Onge­nees­lijk opti­mis­tisch

Glastra van Loon beschrijft in mooie, korte verhalen openhartig zijn leven als kankerpatiënt. Samenvatting Bundeling columns die de auteur (1962-2005) schreef over het laatste jaar van zijn leven. Hij geniet van het kleine, is opgewekt over de toekomst en verliest...

Lees verder

Agenda

Lotgenotencontact
Ervaringen
Vrijwilligers
Donateurs

Nieuws

Boek v/d maand

Gedicht v/d maand

  • Er moe­ten men­sen zijn

    van Toon Hermans

    Er moeten mensen zijn
    die zonnen aansteken,
    voordat de wereld verregent.

    Mensen die zomervliegers oplaten
    als het ijzig wintert,
    en die confetti strooien
    tussen de sneeuwvlokken.

    Die mensen moeten er zijn.

    Er moeten mensen zijn
    die aan de uitgang van het kerkhof
    ijsjes verkopen,
    en op de puinhopen
    mondharmonica spelen.

    Er moeten mensen zijn,
    die op hun stoelen gaan staan,
    om sterren op te hangen
    in de mist.
    Die lente maken
    van gevallen bladeren,
    en van gevallen schaduw,
    licht.

    Er moeten mensen zijn,
    die ons verwarmen
    en die in een wolkeloze hemel
    toch in de wolken zijn
    zo hoog
    ze springen touwtje
    langs de regenboog
    als iemand heeft gezegd:
    kom maar in mijn armen

    Bij dat soort mensen wil ik horen
    Die op het tuinfeest in de regen BLIJVEN dansen
    ook als de muzikanten al naar huis zijn gegaan

    Er moeten mensen zijn
    die op het grijze asfalt
    in grote witte letters
    LIEFDE verven
    Mensen die namen kerven
    in een boom
    vol rijpe vruchten
    omdat er zoveel anderen zijn
    die voor de vlinders vluchten
    en stenen gooien
    naar het eerste lenteblauw
    omdat ze bang zijn
    voor de bloemen
    en bang zijn voor:
    ik hou van jou

    Ja,
    er moeten mensen zijn
    met tranen
    als zilveren kralen
    die stralen in het donker
    en de morgen groeten
    als het daglicht binnenkomt
    op kousenvoeten

    Weet je,
    er moeten mensen zijn,
    die bellen blazen
    en weten van geen tijd
    die zich kinderlijk verbazen
    over iets wat barst
    van mooiigheid
    Ze roepen van de daken
    dat er liefde is
    en wonder
    als al die anderen schreeuwen:
    alles heeft geen zin
    dan blijven zij roepen:
    neen, de wereld gaat niet onder
    en zij zien in ieder einde
    weer een nieuw begin
    Zij zijn een beetje clown,
    eerst het hart
    en dan het verstand
    en ze schrijven met hun paraplu
    i love you in het zand
    omdat ze zo gigantisch
    in het leven opgaan
    en vallen
    en vallen
    en vallen
    en OPSTAAN

    Bij dát soort mensen wil ik horen
    die op het tuinfeest in de regen BLIJVEN dansen
    ook als de muzikanten al naar huis zijn gegaan
    de muziek gaat DOOR
    de muziek gaat DOOR
    en DOOR