Verlies partner

Alledaagse waanzin | Boek & Troost

Alle­daag­se waan­zin

Over rouw, woede, verlies en liefde Na het overlijden van haar echtgenoot komt Lisa Appignanesi terecht in een neerwaartse spiraal van rouw en woede. De emoties zijn zo overweldigend dat ze besluit de aard ervan te onderzoeken. Hoe reageer je als je geconfronteerd...

Lees verder
Survivalgids voor weduwen | Boek & Troost

Sur­vi­val­gids voor wedu­wen

Je hoeft niet eerst 'uitgerouwd' te zijn voor je de draad van het leven weer oppakt. Het stappenplan – jouw stappenplan voor rouwen, leven en weer genieten – is als een kompas wat richting geeft. Marit van Exel heeft in het rouwproces verschillende onderschatte...

Lees verder
De glimlach in mijn achterhoofd | Boek & Troost

De glim­lach in mijn ach­ter­hoofd

De Liefde leven. Het is een omarming, een liefdevolle aanraking die je diep kan ontroeren, terwijl je denkt stel je niet aan er is niets om je door te laten ontroeren. Wat er is, is er altijd al, de luchten, de wolken, de duinen, ze zijn er altijd, waarom ben je nu...

Lees verder
Ongeneeslijk optimistisch | Boek & Troost

Onge­nees­lijk opti­mis­tisch

Glastra van Loon beschrijft in mooie, korte verhalen openhartig zijn leven als kankerpatiënt. Samenvatting Bundeling columns die de auteur (1962-2005) schreef over het laatste jaar van zijn leven. Hij geniet van het kleine, is opgewekt over de toekomst en verliest...

Lees verder
Volle kerk, leeg huis | Boek en Troost

Een volle kerk, een leeg huis

Weduwnaar beschrijft zijn gevoelens na het overlijden van zijn vrouw. In dit boek vertelt de auteur over zijn gevoelens en ervaringen na het plotseling overlijden van zijn vrouw. Hij laat ons niet alleen getuige zijn van zijn diepste bestaanscrisis, maar geeft ook een...

Lees verder
  • De laat­ste dagen van mijn broer­tje

    van Ted van Lieshout

    Aan de randjes ging hij langzaam dood

    Ik zag het door de lakens heen en wilde vragen

    of hij pijn had, maar ik durfde niet.

    Wat moest ik doen? Een leuk verhaal vertellen

    om hem op te beuren en zo verklappen

    wat hij had gemist? Hem troosten met het wereldleed?

    Ik streelde zijn wang en zweeg en wij keken

    een beetje langs elkaar heen, bang

    voor onze ogen die we niet begrijpen wilden.

    Hij kreeg haartjes op zijn kin. Zonder na te denken

    liet ik ze hem in een spiegel zien.

    Hij zocht zichzelf. Ik beefde haast van spijt.

    Hij wilde geen bezoek meer. Wij waren gekwetst.

    Hij hield alvast maar wat minder van ons.

    Dan viel het afscheid niet zo zwaar. Dat weet ik nu.

    De baard kwam niet meer af. Ik herken zijn stem nog

    soms, als ik lach. Dan luister ik geschrokken,

    maar alleen in de stilte is er iets voorgoed voorbij.