Rond een grote tafel star­ten we met veer­tien deel­ne­mers. Veer­tien men­sen die het rouw­ca­fé van­daag bezoe­ken en met het aan­ste­ken van een kaars­je en een paar woor­den hun dier­ba­ren her­den­ken.

Het thema van deze mid­dag is Je ver­liest niet alleen je dier­ba­re, je ver­liest zoveel meer. Een moei­lijk thema waar toch veel res­pons op komt. Want de bele­ving is dat men veel ver­liest — dat wat de over­le­de­ne in jou zag, wat jij voor haar of hem bete­ken­de is er niet meer. Je bent de ander kwijt, die zo van­zelf­spre­kend van je hield, maar hebt ook een deel van jezelf ver­lo­ren. Zoals een deel­ne­mer zegt: “Ik zit, denk ik in een tus­sen­fa­se van zoe­ken naar wie ik nu ben.” Wat ook wordt gemist zijn de her­in­ne­rin­gen en het feit dat niks meer van­zelf­spre­kend is.

Nog wat reac­ties zijn: de erg­ste pijn moet eerst weg zijn, dan pas kan ik voor­uit; ik leef in een soort vacu­üm, in een lucht­le­di­ge wereld.

Bij veel men­sen is er nog geen ant­woord op al die gevoe­lens, maar de mees­ten heb­ben wel het besef, dat er tijd nodig is om een ande­re invul­ling te vin­den. De bezoe­kers, die al lan­ger in rouw zijn, kun­nen daar­in inspi­re­ren met voor­beel­den van zin­ge­ving en prak­ti­sche erva­rin­gen. Veel moet je zelf doen en bij veel sta je er alleen voor, is hun bood­schap. Zoals bij­voor­beeld een kon­vooi vor­men, dat met je mee­loopt, al lukt niet ieder­een.

Tij­dens het bor­rel­uur zit­ten lot­ge­no­ten ont­span­nen in groep­jes bij elkaar, op weg naar her­stel van rouw, ieder op eigen tijd en wijze.