Met zeven bezoe­kers spra­ken we over de bete­ke­nis die Vader­dag voor ons heeft en vroe­ger had. We deel­den onze erva­rin­gen met en gevoe­lens over dit onder­werp.

Het gesprek ging deze keer voor­al over onze eigen vaders, die geen van allen meer bij ons zijn. Ieder van ons heeft erva­ren hoe de kijk op hem in de loop van de jaren ver­an­der­de. Een enke­ling is terug­kij­kend kri­tisch over beslis­sin­gen die zijn vader in het ver­le­den had geno­men. Hier­in klonk rouw door over dat wat werd gemist in de rela­tie.

Ande­ren heb­ben gemerkt dat hun kijk op hun vader mil­der is gewor­den. Er is meer begrip voor de keu­zes van des­tijds, de onvol­ko­men­he­den en voor de goede inten­ties die bedoeld wer­den; en begrip voor het feit dat deze vaders ook kin­de­ren van hun tijd waren.

We slo­ten af met de vraag hoe déze Vader­dag voor ieder was. We waren het met elkaar eens, dat voor­al de erken­ning en waar­de­ring telt en dat die gevoeld kan wor­den in klei­ne geba­ren en momen­ten.