Rouw­ca­fé 18 okto­ber 2026 — ver­slag

Rond een grote tafel star­ten we met veer­tien deel­ne­mers. Veer­tien men­sen die het rouw­ca­fé van­daag bezoe­ken en met het aan­ste­ken van een kaars­je en een paar woor­den hun dier­ba­ren her­den­ken.

Het thema van deze mid­dag is Je ver­liest niet alleen je dier­ba­re, je ver­liest zoveel meer. Een moei­lijk thema waar toch veel res­pons op komt. Want de bele­ving is dat men veel ver­liest — dat wat de over­le­de­ne in jou zag, wat jij voor haar of hem bete­ken­de is er niet meer. Je bent de ander kwijt, die zo van­zelf­spre­kend van je hield, maar hebt ook een deel van jezelf ver­lo­ren. Zoals een deel­ne­mer zegt: “Ik zit, denk ik in een tus­sen­fa­se van zoe­ken naar wie ik nu ben.” Wat ook wordt gemist zijn de her­in­ne­rin­gen en het feit dat niks meer van­zelf­spre­kend is.

Nog wat reac­ties zijn: de erg­ste pijn moet eerst weg zijn, dan pas kan ik voor­uit; ik leef in een soort vacu­üm, in een lucht­le­di­ge wereld.

Bij veel men­sen is er nog geen ant­woord op al die gevoe­lens, maar de mees­ten heb­ben wel het besef, dat er tijd nodig is om een ande­re invul­ling te vin­den. De bezoe­kers, die al lan­ger in rouw zijn, kun­nen daar­in inspi­re­ren met voor­beel­den van zin­ge­ving en prak­ti­sche erva­rin­gen. Veel moet je zelf doen en bij veel sta je er alleen voor, is hun bood­schap. Zoals bij­voor­beeld een kon­vooi vor­men, dat met je mee­loopt, al lukt niet ieder­een.

Tij­dens het bor­rel­uur zit­ten lot­ge­no­ten ont­span­nen in groep­jes bij elkaar, op weg naar her­stel van rouw, ieder op eigen tijd en wijze.



  • JO

    Hij is al jaren dood,

    maar altijd nog nabij,

    zo echt en levensgroot,

    hij praat gewoon met mij.

    Hij is geen haar veranderd,

    ik spreek hem elke dag,

    zijn mond, zijn rare tanden,

    dezelfde oogopslag.

    Met op zijn neus dat beetje blauw

    ten voeten uit nog: Jo.

    Nee, mensen gaan niet dood, mevrouw.

    Het lijkt alleen maar zo.

    Auteur: Toon Hermans