Rond een grote tafel starten we met veertien deelnemers. Veertien mensen die het rouwcafé vandaag bezoeken en met het aansteken van een kaarsje en een paar woorden hun dierbaren herdenken.
Het thema van deze middag is Je verliest niet alleen je dierbare, je verliest zoveel meer. Een moeilijk thema waar toch veel respons op komt. Want de beleving is dat men veel verliest — dat wat de overledene in jou zag, wat jij voor haar of hem betekende is er niet meer. Je bent de ander kwijt, die zo vanzelfsprekend van je hield, maar hebt ook een deel van jezelf verloren. Zoals een deelnemer zegt: “Ik zit, denk ik in een tussenfase van zoeken naar wie ik nu ben.” Wat ook wordt gemist zijn de herinneringen en het feit dat niks meer vanzelfsprekend is.
Nog wat reacties zijn: de ergste pijn moet eerst weg zijn, dan pas kan ik vooruit; ik leef in een soort vacuüm, in een luchtledige wereld.
Bij veel mensen is er nog geen antwoord op al die gevoelens, maar de meesten hebben wel het besef, dat er tijd nodig is om een andere invulling te vinden. De bezoekers, die al langer in rouw zijn, kunnen daarin inspireren met voorbeelden van zingeving en praktische ervaringen. Veel moet je zelf doen en bij veel sta je er alleen voor, is hun boodschap. Zoals bijvoorbeeld een konvooi vormen, dat met je meeloopt, al lukt niet iedereen.
Tijdens het borreluur zitten lotgenoten ontspannen in groepjes bij elkaar, op weg naar herstel van rouw, ieder op eigen tijd en wijze.

