Rouw­ca­fé ver­slag: “Bron­nen van troost”

Een mooie inlei­ding over Troost, nadat we de licht­jes had­den aan­ge­sto­ken voor ieder die gemist werd. Wat bete­kent het woord Troost?

Onder­staand een aan­tal van de reac­ties:

  • Je wilt troost krij­gen en geven als er lij­den en ver­driet is. Maar ook bemoe­di­ging om het leven wat dra­ge­lij­ker te maken.
  • Een sim­pel kopje kof­fie, een fijn tele­foon­ge­sprek, je ver­haal kun­nen ver­tel­len en kun­nen luis­te­ren. Er vol­le­dig voor iemand zijn.

Maar als er nie­mand is:

  • Weg­vluch­ten zodat je het ver­driet niet hoeft te voe­len.
  • Is hulp vra­gen heel erg moei­lijk.
  • Als fami­lie en vrien­den nau­we­lijks of hele­maal geen aan­dacht heb­ben voor jouw pijn, dan moet je op zoek naar Troost. Dan kun je jezelf troos­ten door iets fijns te kopen of naar mooie muziek te luis­te­ren.
  • Ook boe­ken over rouw kun­nen troost bren­gen, omdat alles wat je ervaart, hoort bij rou­wen, jouw rou­wen dus.
    Een lezing van Manu Keir­se gaf al heel veel troost omdat het ver­driet er mocht zijn.
  • Geen schuld­ge­voel hoe­ven heb­ben omdat je een paar fijne uren hebt, maar daar troost uit put­ten.
  • Je huis ver­an­de­ren gaf rouw, troost en trots tege­lijk.
  • Ver­schil tus­sen rou­wen en troost geven en krij­gen is ver­an­kerd in de situ­a­tie.
  • Rou­wen doet ook heel veel met je lichaam.

Het Rouw­ca­fé en alle thema’s die langs kwa­men wer­den als zeer troost­vol erva­ren.

Dit is een samen­vat­ting van een van de bij­een­kom­sten. Mocht het boven­staan­de aan­lei­ding geven tot vra­gen, stel ze dan gerust via de mail of bel 06 17159295. Voel je wel­kom om een keer aan­we­zig te zijn en de sfeer te erva­ren.

  • De laat­ste dagen van mijn broer­tje

    van Ted van Lieshout

    Aan de randjes ging hij langzaam dood

    Ik zag het door de lakens heen en wilde vragen

    of hij pijn had, maar ik durfde niet.

    Wat moest ik doen? Een leuk verhaal vertellen

    om hem op te beuren en zo verklappen

    wat hij had gemist? Hem troosten met het wereldleed?

    Ik streelde zijn wang en zweeg en wij keken

    een beetje langs elkaar heen, bang

    voor onze ogen die we niet begrijpen wilden.

    Hij kreeg haartjes op zijn kin. Zonder na te denken

    liet ik ze hem in een spiegel zien.

    Hij zocht zichzelf. Ik beefde haast van spijt.

    Hij wilde geen bezoek meer. Wij waren gekwetst.

    Hij hield alvast maar wat minder van ons.

    Dan viel het afscheid niet zo zwaar. Dat weet ik nu.

    De baard kwam niet meer af. Ik herken zijn stem nog

    soms, als ik lach. Dan luister ik geschrokken,

    maar alleen in de stilte is er iets voorgoed voorbij.