van Toon Her­mans

Er moe­ten men­sen zijn
die zon­nen aan­ste­ken,
voor­dat de wereld ver­re­gent.

Men­sen die zomer­vlie­gers opla­ten
als het ijzig win­tert,
en die con­fet­ti strooi­en
tus­sen de sneeuw­vlok­ken.

Die men­sen moe­ten er zijn.

Er moe­ten men­sen zijn
die aan de uit­gang van het kerk­hof
ijs­jes ver­ko­pen,
en op de puin­ho­pen
mond­har­mo­ni­ca spe­len.

Er moe­ten men­sen zijn,
die op hun stoe­len gaan staan,
om ster­ren op te han­gen
in de mist.
Die lente maken
van geval­len bla­de­ren,
en van geval­len scha­duw,
licht.

Er moe­ten men­sen zijn,
die ons ver­war­men
en die in een wol­ke­lo­ze hemel
toch in de wol­ken zijn
zo hoog
ze sprin­gen touw­tje
langs de regen­boog
als iemand heeft gezegd:
kom maar in mijn armen

Bij dat soort men­sen wil ik horen
Die op het tuin­feest in de regen BLIJVEN dan­sen
ook als de muzi­kan­ten al naar huis zijn gegaan

Er moe­ten men­sen zijn
die op het grij­ze asfalt
in grote witte let­ters
LIEFDE ver­ven
Men­sen die namen ker­ven
in een boom
vol rijpe vruch­ten
omdat er zoveel ande­ren zijn
die voor de vlin­ders vluch­ten
en ste­nen gooi­en
naar het eer­ste len­te­blauw
omdat ze bang zijn
voor de bloe­men
en bang zijn voor:
ik hou van jou

Ja,
er moe­ten men­sen zijn
met tra­nen
als zil­ve­ren kra­len
die stra­len in het don­ker
en de mor­gen groe­ten
als het dag­licht bin­nen­komt
op kou­sen­voe­ten

Weet je,
er moe­ten men­sen zijn,
die bel­len bla­zen
en weten van geen tijd
die zich kin­der­lijk ver­ba­zen
over iets wat barst
van mooi­ig­heid
Ze roe­pen van de daken
dat er lief­de is
en won­der
als al die ande­ren schreeu­wen:
alles heeft geen zin
dan blij­ven zij roe­pen:
neen, de wereld gaat niet onder
en zij zien in ieder einde
weer een nieuw begin
Zij zijn een beet­je clown,
eerst het hart
en dan het ver­stand
en ze schrij­ven met hun para­plu
i love you in het zand
omdat ze zo gigan­tisch
in het leven opgaan
en val­len
en val­len
en val­len
en OPSTAAN

Bij dát soort men­sen wil ik horen
die op het tuin­feest in de regen BLIJVEN dan­sen
ook als de muzi­kan­ten al naar huis zijn gegaan
de muziek gaat DOOR
de muziek gaat DOOR
en DOOR