Vrij­wil­li­gers

Kun jij luis­te­ren – ook als er niets gezegd wordt of kan wor­den?

De vrij­wil­li­gers van Boek en Troost weten wat rouw bete­kent. Een dier­ba­re mis­sen is een groot ver­driet, ‘een ding met ste­kels’. Durf jij dicht­bij te komen? Boek en Troost orga­ni­seert acti­vi­tei­ten waar­bij lot­ge­no­ten elkaar ont­moe­ten en kun­nen onder­steu­nen. Als vrij­wil­li­ger ben je onder­deel van dit gebeu­ren.

Boek en Troost is op zoek naar vrij­wil­li­gers:

Het ver­lies van een dier­ba­re raakt zo diep dat je nooit weer dezelf­de per­soon wordt als voor­heen. Het is zo fijn je erva­rin­gen met ande­ren te delen, elkaar te kun­nen steu­nen, mee te dra­gen en the­ma­tisch het gesprek hier­over aan te gaan. Door als vrij­wil­li­ger met gelijk­ge­stem­den in gesprek te gaan help je ande­ren, maar ook jezelf.

Alle acti­vi­tei­ten wor­den geor­ga­ni­seerd door de vrij­wil­li­gers. Hier­voor zijn diver­se werk­groe­pen samen­ge­steld. Vind je het leuk om te orga­ni­se­ren dan kun je deel­ne­men aan een van de werk­groe­pen. 

Wat doe je als vrij­wil­li­ger bij Boek en Troost?
  • het ont­van­gen van bezoe­kers tij­dens de acti­vi­tei­ten
  • het bie­den van een luis­te­rend oor
  • mee­den­ken met invul­ling van acti­vi­tei­ten
Wat vra­gen we van je?
  • affiniteit/ervaring met rouw en rouw­ver­wer­king
  • samen­wer­kings­kwa­li­tei­ten
  • onder­steu­ning van de doel­stel­ling van Boek en Troost
Wat bie­den wij?
  • een ken­nis­ma­kings­ge­sprek
  • een aan­tal intro­duc­tie­bij­een­kom­sten met een klei­ne groep nieu­we vrij­wil­li­gers
  • mee­lo­pen met diver­se acti­vi­tei­ten
  • wer­ken in een team enthou­si­as­te collega’s met veel ruim­te voor eigen ini­ti­a­tief
  • regel­ma­tig con­tact met col­le­ga vrij­wil­li­gers tij­dens (intervisie-)bijeenkomsten
  • gra­tis deel­na­me aan de lezin­gen van Boek en Troost
Inte­res­se of meer infor­ma­tie?

Mail ons of bel 06–17159295.

  • Afscheid nemen

    Is met zach­te vin­gers

    wat voor­bij is dicht­doen

    en ver­pak­ken

    in goede gedach­ten der her­in­ne­ring.

    Is ver­wij­len

    bij een brok leven

    en stil­staan op de pie­ken

    van pijn en vreug­de.

    Afscheid nemen

    is met dank­ba­re han­den

    wee­moe­dig mee­dra­gen

    al wat waard is

    niet te ver­ge­ten …

    Is moei­zaam

    de dra­den los­ma­ken

    en uit het spin­rag

    der bele­ve­nis­sen los­ko­men

    en ach­ter­la­ten

    en niet kun­nen ver­ge­ten …

    Diet­rich Bon­hoef­fer